“இந்தாங்க காஃபி கண்ணன்”
“தேங்க்ஸ், பிருந்தா”
“என் காஃபி எப்படி இருக்கு, கண்ணன்?”
“உன்னை மாதிரியே ரொம்ப டேஸ்ட்டா இருக்கு”
“பொய்! என்னை எப்போ நீங்க டேஸ்ட் பண்ணினீங்க, கண்ணன்?”
“எல்லாம் ஒரு யூகம்தான்!”
“நான் இனிப்பா தித்திப்பா இருக்கேனா உங்க யூகத்தின்படி?”
“ஏய்! இப்போத்தான் நீ பழைய பிருந்தாவாகி இருக்க தெரியுமா?”
“நீங்க வந்ததும் மூடு பெட்டரானது என்னவோ உண்மைதான்”
“ஐ ஆம் நாட் கோயிங் டு ஆஸ்க் வாட் பாதர்ட் யு, பிருந்தா”
“ஓ கே, தேங்க்ஸ்”
“ஏய் உன் ஃபோன் மறுபடியும் பாடுது!”
“இது அம்மா! ஒரு நிமிஷம் கண்ணன்”
*******************************************
“என்னம்மா?”
“----”
“இப்போ ஜுரம் எல்லாம் விட்டுடுத்தும்மா. சும்மா என்னையே நெனச்சு கவலைப்படாதே! நான் நன்னா ஷேமமா இருக்கேன்”
“----”
“இங்கே ஒரு ஃப்ரெண்டு என்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டார்”
“---”
“ஆமா. உன்னைவிட ரெண்டு மடங்கு பார்த்துக்கிட்டார்”
“----”
“ஆமா, அதனாலென்ன? பயப்படாதே! அவர் ரொம்ப நல்ல டைப்”
“----”
“நீ சொன்னதா அவர்ட்ட சொல்றேன். சரி வச்சிடவா?”
*********************************************
“கண்ணன்! அம்மா உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லச்சொன்னாங்க”
“எதுக்கு, பிருந்தா?”
“அவங்க செல்லமகளை அவளுக்கு ஃபீவர் அடிக்கும்போது ரொம்ப அக்கறையா, பொறுப்பா கவனிச்சுக்கிட்டதுக்குத்தான்”
“வேறென்ன சொன்னாங்க?”
“உங்ககிட்ட கொஞ்சம் கவனமா இருக்கவாம்”
“ஏன்?”
“தெரியலை, நீங்க என்னை ஏதாவது செஞ்சிடுவீங்கனு பயம் போல, கண்ணன்” அவள் சிரித்தாள்.
“ஏதாவதுனா? என்ன செஞ்சிடுவேனாம்?”
“என்னை செட்யூஸ் பண்ணி, என்னை மயக்கி ஏதாவது செஞ்சிருவீங்களோனு பயம் போல. நீங்க ரொம்ப மோசமான ஆளா, கண்ணன்?”
“தன் மகள் ஒரு பேரழகி! அவளைப்பார்த்து நான் மயங்கி ஏதாவது செய்து விடுவேன்னு பயம் போல, ஆண்ட்டிக்கு?”
“ஏன் நான் அழகா இல்லையா, கண்ணன்?”
“நீ கொள்ளை அழகுடா”
“அப்போ அம்மா பயந்தது சரிதான்”
“ஏன்?”
“நீங்க என்னை மயக்கத்தான் செய்றீங்க. இப்படியெல்லாம் பேசினால் ஏதோ வயிற்றிலிருந்து பட்டர்ஃப்ளை பறக்கிற மாதிரி இருக்கு தெரியுமா?”
“நீதான கேட்ட?”
“அதுக்காக?”
“எனக்கு தெரிந்ததை சொன்னேன்”
“அதை இப்படியா சொல்லுவாங்க?”
“எப்படி சொன்னேன்?”
“யு டோண்ட் நோ ஹவ் யு மேக் மி ஃபீல், கண்ணன்”
“ஹவ்?”
“என் மேலே ரொம்ப அன்பா இருக்காதீங்க, ப்ளீஸ்?”
“சரி உன்னை கண்டுக்காமல் ஒதுங்கிப்போயிடவா?”
“அதெல்லாம் உங்களால முடியாது”
“எப்படி சொல்ற?”
“உங்களால முடியாது!”
“சரி ட்ரைப் பண்ணியாவது பார்க்கிறேன்”
“ஏன் நான் போர் அடிச்சுட்டேனா உங்களுக்கு, கண்ணன்?”
“சே சே அப்படியெல்லாம் இல்லடா”
“கண்ணன்!”
“என்ன?”
“நீங்க வீட்டுக்குப் போகனுமா?”
“இது என்ன கேள்வி?”
“இல்ல. இங்கேயே இன்னைக்கு தங்கிட்டு போங்களேன்?”
“நாளைக்கு வேலைக்குப் போகனும்”
“ஏன் இங்கே இருந்தே போங்களேன்?”
“உன் சல்வார் காமிஸ் போட்டுக்கிட்டா?”
“ஓ நீங்க ட்ரெஸ் எடுத்து வரலையோ?”
“உன் மனசு சரியில்லைனு அதை சரி பண்ணத்தான் வந்தேன்”
“ஆமா இப்போ இன்னொரு எக்ஸ்ட்ரீம்க்கு கொண்டு போய் விட்டுட்டுப் போறீங்க. இட் வாஸ் பெட்டர் தான் ஹவ் இட் இஸ் நவ். நீங்க ஒண்ணும் பெருசா உதவலை”
“அட் லீஸ்ட் இப்போ அழுமூஞ்சா இல்லாமல் இருக்க இல்ல?”
“இதுபோல் இனம் புரியாமல் சந்தோஷமா இருக்கிறதைவிட அழுவது பெட்டர்”
“என்ன ஆச்சு உனக்கு? என்னதான் சொல்ல வர்ற இப்போ, பிருந்தா?”
“நீங்க ஒரு சரியான மக்கு, கண்ணன்!”
“அறிவை வளர்த்துக்கத்தான் உன்ன மாதிரி அறிவாளியோட வலுக்கட்டாயமாக பழகுறேன்”
“என்னையும் மக்காக்கிடாதீங்க!”
“ஏய் இங்கே வா!”
"வந்துட்டேன்"
"இன்னும் பக்கத்தில்"
“இத்தனை பக்கத்திலேயா?”
“சரி, கண்ணை மூடிக்கோ”
“ம்ம்”
-தொடரும்
Sunday, August 30, 2009
Friday, August 28, 2009
உங்க கேர்ள் ஃப்ரண்டுதான்! - கடலை கார்னர் (14)
“பிருந்தா! என்ன ஒரு மாதிரியா இருக்க?”
“ஒண்ணும் இல்ல கண்ணன்”
“காலையில் நல்லாத்தானே இருந்த?”
“ஒண்ணும் இல்லைனு சொல்றேன் இல்லை, கண்ணன்?”
“சரி ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணு!”
“சும்மா இருங்க கண்ணன்”
“என்ன ஆச்சு சொல்லு!”
“எனக்கு தலை வலிக்குது”
“சரி, காஃபியைக் குடி. தலைவலி சரியாயிடும்!”
பேசாமல் காஃபியை குடித்தாள் பிருந்தா.
“சரி, நான் போகனும் அப்புறம் பார்ப்போம், கண்ணன்”
********************************************
அன்று ஈவனிங்...
“ஹேய்”
“சொல்லுங்க கண்ணன். என்ன திடீர்னு ஃபோன்?”
“ஒண்ணும் இல்லை சும்மாதான்”
“சும்மாவா?'
“இப்போ மூடு எப்படி இருக்கு?”
“பரவாயில்லை”
“நான் உன் வீட்டுக்கு வரவா?”
“இப்போவா?. சரி வாங்க!”
******************************************
ஒரு ஒரு மணி நேரம் சென்றதும்..
“வாங்க கண்ணன்”
“என்னடா ஆச்சு? எதுவும் வொர்க்ல பிரச்சினையா? இல்ல இந்தியாவிலிருந்து எதுவும் கெட்ட செய்தியா?”
“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை, கண்ணன்”
“இங்கே வா! என் பக்கத்தில் வந்து உட்காரு, ப்ளீஸ்”
அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள் பிருந்தா. அவள் கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்துக்கொண்டான் கண்ணன்.
“ஏன் உன் உதடுலாம் ட்ரை ஆகி இருக்கு. லிப் க்ளாஸ் போடலயா?”
“காய்ச்சல் அடிச்சதாலயா இருக்கும்”
“இங்கே பாரு! நீ இப்படி இருந்தால் கஷ்டமா இருக்கு, பிருந்தா”
“ஏன்?”
“தெரியலை. ஆனா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு”
“ஏன் உங்களுக்கு கஷ்டமா இருக்கு?”
“எப்போவும் சிரிச்சுப் பேசுற நீ திடீர்னு இப்படி அமைதியா இருந்தால் கஷ்டமா இருக்காதா?”
“அதுக்கு நான் என்ன செய்யனும்?”
“ஒரு வேளை பி எம் எஸ் ஸா?”
“அதெல்லாம் இல்லை, கண்ணன்”
“எனக்கு ஏதாவது தர்றியா?”
“எதாவதுனா? என்ன வேணும்?”
“காஃபிதான், வேறென்ன கொடுப்ப?”
“வேறென்ன வேணும்?”
“கொஞ்சம் சிரியேன்”
“சரி, காஃபி போட்டுட்டு வரவா?” அவள் புன்னகை புரிந்தாள்.
“சரி”
“கையை விடுங்க! அப்போத்தானே போக முடியும்?”
“சரி போய் காஃபி போட்டுட்டு வா!”
“என்ன? என் பின்னாலயே நீங்களும் வர்றீங்க?”
“இல்ல..பின்னால எத்தனை அழகா நீ இருக்கனு பார்க்கத்தான்..!'
“என்ன என்ன?”
“ஒண்ணும் இல்லை. கிச்சனுக்குத்தானே வர்ரேன்? நீ பாத் ரூமுக்கு போகும்போதா வரேன்?”
“அப்படி வேற ஒரு ஆசையா, உங்களுக்கு?”
“ஏன் அது ரொம்பத் தப்பா, பிருந்தா?”
“கேள்வியைப்பாரு! உங்களுக்கு எதுதான் தப்பில்லை? கொஞ்சம் பேசாமல் இருக்கீங்களா?”
“பேசலைனாத்தான் ஆபத்து”
“அதென்ன பேசலைனா ஆபத்து?”
“பேசினால் வேற எதையும் கண் பார்க்காது. பார்த்தாலும் ஒண்ணும் தோனாது. பேசாமல் பக்கத்தில் இருந்தால் நீ அசையும்போது உன்னை அங்கே இங்க பார்க்க தோனும். நீ ரொம்ப ஒரு மாதிரியா கவர்ச்சியா இருக்கியா? அதில்தான் ஆபத்து”
“அங்கே இங்கேனா?”
“சரி பேசினால் என்ன இப்போ?”
“சும்மா தொனத் தொனனு பேசினால், என் கான்சண்ட்ரேசன் போயிடும். அப்புறம் காஃபி நல்லா வராது!”
“எப்படி இதெல்லாம், பிருந்தா?”
“எப்படி எதெல்லாம்?”
“உன் காஃபி டேஸ்டா இல்லைனாலும் அதுவும் என் தப்புதானா?”
“எல்லாமே உங்க தப்புதான், கண்ணன்”
“சரி நான் லிவிங் ரூம்லயே இருக்கேன்”
“பரவாயில்லை இங்கேயே இருங்க”
“ஏன் நான் பக்கத்தில் இருந்தால் நல்லா இருக்கா?”
“உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு?”
ஏய் உன் செல்ஃபோன் கத்துது!
“இருங்க யாருனு பார்க்கிறேன்.. ஓ இவளா! நான் பிக் அப் பண்ணல!”
“யார் அது?”
“உங்க கேர்ள் ஃப்ரெண்டுதான்”
“யாருனு சொல்லு”
“ஸ்டேஸி”
“அவ என் கேர்ள் ஃப்ரெண்டா?”
“ஆமா, அவளுக்கு பெட்டிக்கோட் அளவுகூட சரியா சொன்னீங்களாமே?”
“உன்னை வம்பு பண்ண அவ ஏதாவது ரீல் விடுவா. நம்பாதே!”
“யார் ரீல் விடுறா? உங்களைப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா?”
“அங்கே அடுப்பிலே பால் பொங்குது பாரு!”
“உடனே ஏன் பேச்சை மாத்துறீங்க, இப்போ?”
“இப்போ நீதான் என் கேர்ள் ஃப்ரெண்டு மாதிரி ரொம்ப உரிமையா பேசுற?”
“மெளனம்”
“ஏய் என்ன கோபமா?”
“இல்லையே. இதுக்கெல்லாம் எனக்குக் கோபம் வராது. சரி லிவிங் ரூம் போங்க நான் சுகர் போட்டு எடுத்துண்டு வரேன்”
-தொடரும்
“ஒண்ணும் இல்ல கண்ணன்”
“காலையில் நல்லாத்தானே இருந்த?”
“ஒண்ணும் இல்லைனு சொல்றேன் இல்லை, கண்ணன்?”
“சரி ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணு!”
“சும்மா இருங்க கண்ணன்”
“என்ன ஆச்சு சொல்லு!”
“எனக்கு தலை வலிக்குது”
“சரி, காஃபியைக் குடி. தலைவலி சரியாயிடும்!”
பேசாமல் காஃபியை குடித்தாள் பிருந்தா.
“சரி, நான் போகனும் அப்புறம் பார்ப்போம், கண்ணன்”
********************************************
அன்று ஈவனிங்...
“ஹேய்”
“சொல்லுங்க கண்ணன். என்ன திடீர்னு ஃபோன்?”
“ஒண்ணும் இல்லை சும்மாதான்”
“சும்மாவா?'
“இப்போ மூடு எப்படி இருக்கு?”
“பரவாயில்லை”
“நான் உன் வீட்டுக்கு வரவா?”
“இப்போவா?. சரி வாங்க!”
******************************************
ஒரு ஒரு மணி நேரம் சென்றதும்..
“வாங்க கண்ணன்”
“என்னடா ஆச்சு? எதுவும் வொர்க்ல பிரச்சினையா? இல்ல இந்தியாவிலிருந்து எதுவும் கெட்ட செய்தியா?”
“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை, கண்ணன்”
“இங்கே வா! என் பக்கத்தில் வந்து உட்காரு, ப்ளீஸ்”
அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள் பிருந்தா. அவள் கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்துக்கொண்டான் கண்ணன்.
“ஏன் உன் உதடுலாம் ட்ரை ஆகி இருக்கு. லிப் க்ளாஸ் போடலயா?”
“காய்ச்சல் அடிச்சதாலயா இருக்கும்”
“இங்கே பாரு! நீ இப்படி இருந்தால் கஷ்டமா இருக்கு, பிருந்தா”
“ஏன்?”
“தெரியலை. ஆனா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு”
“ஏன் உங்களுக்கு கஷ்டமா இருக்கு?”
“எப்போவும் சிரிச்சுப் பேசுற நீ திடீர்னு இப்படி அமைதியா இருந்தால் கஷ்டமா இருக்காதா?”
“அதுக்கு நான் என்ன செய்யனும்?”
“ஒரு வேளை பி எம் எஸ் ஸா?”
“அதெல்லாம் இல்லை, கண்ணன்”
“எனக்கு ஏதாவது தர்றியா?”
“எதாவதுனா? என்ன வேணும்?”
“காஃபிதான், வேறென்ன கொடுப்ப?”
“வேறென்ன வேணும்?”
“கொஞ்சம் சிரியேன்”
“சரி, காஃபி போட்டுட்டு வரவா?” அவள் புன்னகை புரிந்தாள்.
“சரி”
“கையை விடுங்க! அப்போத்தானே போக முடியும்?”
“சரி போய் காஃபி போட்டுட்டு வா!”
“என்ன? என் பின்னாலயே நீங்களும் வர்றீங்க?”
“இல்ல..பின்னால எத்தனை அழகா நீ இருக்கனு பார்க்கத்தான்..!'
“என்ன என்ன?”
“ஒண்ணும் இல்லை. கிச்சனுக்குத்தானே வர்ரேன்? நீ பாத் ரூமுக்கு போகும்போதா வரேன்?”
“அப்படி வேற ஒரு ஆசையா, உங்களுக்கு?”
“ஏன் அது ரொம்பத் தப்பா, பிருந்தா?”
“கேள்வியைப்பாரு! உங்களுக்கு எதுதான் தப்பில்லை? கொஞ்சம் பேசாமல் இருக்கீங்களா?”
“பேசலைனாத்தான் ஆபத்து”
“அதென்ன பேசலைனா ஆபத்து?”
“பேசினால் வேற எதையும் கண் பார்க்காது. பார்த்தாலும் ஒண்ணும் தோனாது. பேசாமல் பக்கத்தில் இருந்தால் நீ அசையும்போது உன்னை அங்கே இங்க பார்க்க தோனும். நீ ரொம்ப ஒரு மாதிரியா கவர்ச்சியா இருக்கியா? அதில்தான் ஆபத்து”
“அங்கே இங்கேனா?”
“சரி பேசினால் என்ன இப்போ?”
“சும்மா தொனத் தொனனு பேசினால், என் கான்சண்ட்ரேசன் போயிடும். அப்புறம் காஃபி நல்லா வராது!”
“எப்படி இதெல்லாம், பிருந்தா?”
“எப்படி எதெல்லாம்?”
“உன் காஃபி டேஸ்டா இல்லைனாலும் அதுவும் என் தப்புதானா?”
“எல்லாமே உங்க தப்புதான், கண்ணன்”
“சரி நான் லிவிங் ரூம்லயே இருக்கேன்”
“பரவாயில்லை இங்கேயே இருங்க”
“ஏன் நான் பக்கத்தில் இருந்தால் நல்லா இருக்கா?”
“உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு?”
ஏய் உன் செல்ஃபோன் கத்துது!
“இருங்க யாருனு பார்க்கிறேன்.. ஓ இவளா! நான் பிக் அப் பண்ணல!”
“யார் அது?”
“உங்க கேர்ள் ஃப்ரெண்டுதான்”
“யாருனு சொல்லு”
“ஸ்டேஸி”
“அவ என் கேர்ள் ஃப்ரெண்டா?”
“ஆமா, அவளுக்கு பெட்டிக்கோட் அளவுகூட சரியா சொன்னீங்களாமே?”
“உன்னை வம்பு பண்ண அவ ஏதாவது ரீல் விடுவா. நம்பாதே!”
“யார் ரீல் விடுறா? உங்களைப் பத்தி எனக்குத் தெரியாதா?”
“அங்கே அடுப்பிலே பால் பொங்குது பாரு!”
“உடனே ஏன் பேச்சை மாத்துறீங்க, இப்போ?”
“இப்போ நீதான் என் கேர்ள் ஃப்ரெண்டு மாதிரி ரொம்ப உரிமையா பேசுற?”
“மெளனம்”
“ஏய் என்ன கோபமா?”
“இல்லையே. இதுக்கெல்லாம் எனக்குக் கோபம் வராது. சரி லிவிங் ரூம் போங்க நான் சுகர் போட்டு எடுத்துண்டு வரேன்”
-தொடரும்
Thursday, August 27, 2009
எந்திரன் ரஜினியின் கடைசிப் படமா?
.jpg)
படையப்பாவுடன் ரஜினி நடிப்பதை நிறுத்திவிடுவது போல ரஜினி-25 கொண்டாடினார். ஆனால், ரெண்டாவது இன்னிங்ஸ் "பாபா"வில் ஆரம்பிச்சு, பிறகு சந்திரமுகி, சிவாஜி, குசேலன் னு போய் கடைசியிலே எந்திரனில் வந்து நிக்குது இப்போ.
சிவாஜி எம்ஜிஆரை விடக்கூட ரஜினி ஒரு படி மேலேதான் நிற்கிறார். ஏன்னா சிவாஜி, எம் ஜி ஆரின் கடைசிப்படங்கள் இவ்வளவு பிரமாண்டமாக எடுக்கப்படவில்லை! ஏராளமான பொருட்செலவில் எடுக்கப்பட்டு சிவாஜிபோல் பெரியவெற்றிவாகை சூடவில்லை!
இந்த வயதில், ரஜினி, சங்கர் போல ஒரு இயக்குனருடன் இணைந்து அவரை மதித்து அவர் சொல்வதுபோல கேட்டு நடிப்பதென்னவோ ரஜினியின் ப்ரஃபஸனலினத்தை காட்டுகிறது.
ரஜினியின் எந்திரன் அவர் கடைசிப்படமா இருக்குமா?
Subscribe to:
Posts (Atom)