ஈரோட்டில் ஜெயமோகனுக்கு அவமானம்?!

அவமானம் என்பது வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத ஒண்ணு. எதிரிகள் மட்டுமல்லாமல், கள உறவுகள், பதிவர்கள், நம்மை நன்கு அறிந்தவர்கள் நம்மை அவமானப் படுத்துவதை யாராலும் தவிர்க்க முடியாது. நம்ம வேணா யாரையும் அவமானப்படுத்தாமல் பக்குவமாக வாழலாம். ஆனால் உலகமே அப்படி இருக்கணும்னு எதிர்பார்த்தால் அது அபத்தமான ஒரு சிந்தனை. இதற்கு ஜெயமோகன் மட்டும் விதிவிலக்கு அல்ல!

எழுத்தாளர்னா கொஞ்சம் பரந்த எண்ணங்கள் இருக்கும். அவர்களுக்கு  மனோதத்துவம் தெரியும். வாழ்க்கையின் தத்துவங்கள் தெரியும். பலருடைய பார்வைகளை புரிந்து கொள்வார்கள். பலரின் பலவிதமான கண்ணோட்டங்கள்  எல்லாம் புரிந்துகொள்ளும் சகிப்புத்தன்மை உள்ளவர்கள். என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டு இருந்த என் எண்ணத்தில், நம்பிக்கையில் மண் அள்ளிப் போடுபவர்களில் முதன்மையானவர் நம்ம ஜெயமோஹன் தான். என்னதான் குடித்தாளும், குட்டிகளுடன் அலைந்தாலும், நட்பு பாராட்டத் தெரியாதவராக இருந்தாலும், அப்பப்போ பிச்சை எடுத்தாலுமகூட சாரு நிவேதிதா, ஜெயமோகனை விட பலமடங்கு உயர்ந்தவர்னு சொல்லுவேன். சாருக்கு கொஞ்சமாவது பொதுஜனத்தின் சைக்காலஜி, மேலும் மற்றவர்கள் மனநிலை பற்றிய ஒரு நல்ல புரிதல் உண்டு. தான் பட்ட அவமானத்திக்கூட பிறர் ரசிக்கத்தக்க நகைச்சுவை கலந்து விமர்சிக்கவும் தெரியும். அதுபோல் ஒரு திறமையோ,  சகிப்புத்தன்மையோ நிச்சயம் ஜெயமோகனுக்கு இல்லவே இல்லை.

இலக்கிய வட்டத்தில் ஜால்ராப் பசங்களோடயே குப்பை கொட்டும் ஜெயமோகனுக்கு இவர்மேல் பலவிதமான மனிதர்கள் இடும் கண்ணோட்டங்களோ, இலக்கியவட்டமல்லாத சாதாரண மனிதன் தன்னை எப்படி எடை போடுவான்? என்பது  பற்றி எந்தவிதமான புரிதலோ, அளவுகோலோ இல்லாமல் அடிமுட்டாளாவே வாழ்கிறார் மனுஷன்.

ஈரோட்டில் பேசப் போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அங்கே போய் பேசி இருக்கிறார். என்ன காரணத்தாலோ இவர் பேசும்போது நெறையப்பேர் எழுந்து போய்விட்டார்கள் போலும்.  சரி போறான், அவன் கொடுத்து வைத்தது அவ்ளோதான்னு விட்டுட்டுப் போகாமல்..நம்ம சிக்கல் சண்முக சுந்தரம் நாதஸ்வர்த்தை கேட்காமல் வான வேடிக்கையைப் பார்க்கப்போன மக்களை திட்டுறதுபோல் இதை விமர்சிச்சு தன் சிறுபுத்தியை உலகுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார்.

இவரு, தியானம் பண்ணுறது, யோகா பண்ணுறது, பகவத் கீதை படிக்கிறது போன்ற நல்ல காரியங்கள் எதுவும் செய்றது இல்லைபோல இருக்கு! யாராவது அவரோட ஜால்ராப் பசங்க, அவருக்கு உதவுங்கப்பா!

சாரு நிவேதிதா நல்லா காமெடியா எழுதுகிறார்..

உண்மையைச் சொல்லனும்னா நான் இப்போலாம் சாரு எழுத்தை வாசிச்சுட்டு கோபமடைவது இல்லை! ரொம்ப சீரியஸாகவும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை! ஒவ்வொரு வரியையும் வாசித்து சிரிப்பது! அது அவர் வைக்கிற ஒப்பாரியாக இருந்தாலும் சரி, ஏதாவது எழவு பத்தி பேசினாலும் சரி, எனக்கு சிரிப்புத்தான் வருது .

* அசோக மித்ரன் னு ஒரு பழைய காலத்து எழுத்தாளர், தனக்குப் பிடித்த நவீன எழுத்தாளர் என்று நம்ம "ஜெயமோகனை"ச் சொல்லியிருக்கிறார்.

* உடனே எழுத எதுவும் சரக்கில்லாத சாரு. "சாகப் போற நேரத்திலே சங்கரா"னு அவரைப்பற்றி கட்டுரை மேலே கட்டுரையா எழுதி, தன் பின் நவீன எழுத்தைப்  புரிந்துகொள்ளுமளவுக்கு அசோக மித்ரனுக்கு போதுமான அளவுக்கு  அறிவு கெடையாதுனு ஒரே ஒப்பாரி!

இதோ சாருவின் காமெடி! வாசிச்சு சிரிங்கப்பா!

தற்கால தமிழ்ப் படைப்புலகத்தில் உங்களைக் கவர்ந்த தமிழ் எழுத்தாளராக யாரைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?

“ஜெயமோகன். இந்தத் தலைமுறையில் என்னைக் கவர்ந்த தமிழ் எழுத்தாளர் இவர்தான். சில விஷயங்களில் இவரது ஆழமும் படிப்பறிவும் வேறு யாருக்கும் இல்லை. இவருக்கு முன்னால் ஆய்வு என்கிற விஷயத்தில் இவரைப் போன்ற தேர்ச்சியை கொண்டிருந்தவர் க.நா.சுப்பிரமணியன்தான்.

இதுதவிர ஜெயமோகன் படைப்புகளில் சில இடங்கள் மிகவும் அபாரமாக இருக்கின்றன. அவரது குறுநாவல்கள் தொகுப்பு ஒன்று படித்தேன். அவ்வளவு அருமையாக இருந்தது. இந்தத் தலைமுறையில் சிறந்த எழுத்தாளர் என்று சொல்லக் கூடிய எல்லாத் தகுதியும் ஜெயமோகனிடம் இருக்கிறது.”

அசோகமித்திரனின் மேற்கண்ட அபிப்பிராயம் பற்றி என்னுடைய கடுமையான கண்டனத்தை நான் இங்கே பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். 

”இந்தத் தலைமுறையில் என்னைக் கவர்ந்த தமிழ் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தான்” என்று சொல்வதற்கு அசோகமித்திரனுக்கு எல்லா உரிமையும் உண்டு.  நகுலனும் இந்தத் தலைமுறையில் என்னைக் கவர்ந்த தமிழ்க் கவிஞர் அழகிய சிங்கர் என்று சொல்லி இருக்கிறார்.  சுஜாதாவும் எனக்குப் பிடித்த கவிஞர் பழமலய் என்று சொல்லி இருக்கிறார்.  முட்டாளாக வாழ்வதற்கும் உளறுவதற்கும் சராசரித் தமிழனுக்கு மட்டும் தான் உரிமை இருக்கிறதா?  நாங்களும் சராசரிகள் மாதிரி உளறுவோம் என்று தமிழ் எழுத்தாளர்களும் அவ்வப்போது கிளம்புவார்கள்.  அதை நாம் கண்டு கொள்ளக் கூடாது. 

ஆனால்  அசோகமித்திரனின் அடுத்தடுத்த அபிப்பிராயங்கள் தான் படு விஷமத்தனமாக இருக்கின்றன.  ”சில விஷயங்களில் இவரது ஆழமும் படிப்பறிவும் வேறு யாருக்கும் இல்லை… இந்தத் தலைமுறையில் சிறந்த எழுத்தாளர் என்று சொல்லக் கூடிய எல்லாத் தகுதியும் ஜெயமோகனிடம் இருக்கிறது” என்றும் விஷத்தைக் கக்கியிருக்கிறார் அ.மி.  இது வெறுமனே ஜெயமோகனைப் பற்றிய அபிப்பிராயம் இல்லை.  மற்றவர்கள் பற்றிய அபிப்பிராயமும் கூட.  ஜெ.வின் ஆழமும் படிப்பறிவும் வேறு யாருக்கும் இல்லை என்றால் நாங்களெல்லாம் என்ன இத்தனை காலமாக புடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறோமா?  இப்படிச் சொல்வது அயோக்கியத்தனம்.  கயவாளித்தனம்.  ஏனென்றால், அ.மி. வேறு யாருடைய எழுத்தையும் படித்தது இல்லை.  உதாரணமாக, ராஸ லீலா என்ற என்னுடைய நாவலை அவர் படித்திருக்க மாட்டார்.  ஏனென்றால், நான் அவருடைய வீட்டைத் தேடிக் கொண்டு போய் ராஸ லீலாவைக் கொடுத்து அவருக்கு சொம்பு தூக்கவில்லை.

ஆனால் இந்தத் தலைமுறையின் சிறந்த எழுத்தாளரோ ஒவ்வொரு முறை சென்னை வரும் போதும் அ.மி.யைப் பார்க்கிறார்.  ஜெயகாந்தனைத் தேடிப் போய் பார்க்கிறார்.  அந்த இசை அமைப்பாளரைத் தேடிப் போய்ப் பார்க்கிறார்.  அது மட்டும் அல்லாமல், தான் ஆசிரியராக இருந்த ஒரு பத்திரிகையில் (அது அளவில் குமுதத்தைப் போல் நான்கு மடங்கு அகலமும் நீளமும் கொண்டது) பளபளப்பான அட்டையில் (அந்தக் கால debonair ஐ ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்) அசோகமித்திரன், வெங்கட் சாமிநாதன், ஜெயகாந்தன் என்று இங்கே உள்ள இலக்கிய தெய்வங்களையெல்லாம் புகைப்படமாகப் போட்டு அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் கண்டிராத கௌரவத்தைக் கொடுத்தவர் ஜெ. அந்தப் பத்திரிகையை தலைமுறை எழுத்தாளரின் ஒருசில நண்பர்கள் மட்டுமே படித்தார்கள் என்ற விஷயமெல்லாம் ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.  வெறும் நடிகைகளின் அரைகுறை ஆடை படங்களையே பார்த்து வெறுத்துப் போயிருந்த அந்த எழுத்தாளர்களுக்குத் தங்களின் போட்டோவை இப்படி முறம் சைஸ் பத்திரிகையின் அட்டையில் பார்த்ததும் எப்படி இருந்திருக்கும்?
இப்படி ஒரே ஒரு எழுத்தாளரின் எழுத்தை மட்டுமே படித்து விட்டு அ.மி. அன்னார் தான் தலைமுறையின் சிறந்த எழுத்தாளர், அவர் அளவுக்கு ஆழமும் படிப்பறிவும் வேறு யாருக்கும் இல்லை என்று சொல்வது கயவாளித்தனம் இல்லையா? 

நான் எழுதிய எந்தப் புத்தகத்தை அ.மி. வாசித்திருக்கிறார்?  உலக இசை பற்றி கலகம் காதல் இசை என்ற புத்தகத்தில் எழுதியிருக்கிறேன்.  அதில் Iannis Xenakis இன் பின்நவீனத்துவ இசை பற்றி மிக விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன்.  இப்போது ரஹ்மான் பாணிக்கு ஆதாரமாக இருக்கும் rai music பற்றியும் அதில் கட்டுரைகள் உண்டு.  இதையெல்லாம் பற்றி அரிச்சுவடு அறிவாவது அ.மி.க்கு உண்டா?  உலக சினிமா பற்றி ஐந்து புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறேன். Bergman, Pasolini, Antonioni பற்றியெல்லாம் அ.மி. கேள்வியாவது பட்டிருப்பாரா?  அந்தோனியோனி என்றதும் அ.மி.க்கு வேறு ஞாபகம் தான் வரும்.  ஏனென்றால், அவருக்குத் தெரிந்தது அவ்வளவுதான். 

ஒருமுறை என்னுடைய சிறுகதைத் தொகுதிக்கு அவரிடம் முன்னுரை கேட்ட போது ” எனக்கு இந்தக் கதைகள் புரியவில்லை” என்று எழுதிக் கொடுத்தவர் அ.மி.  அவர் சொன்னது உண்மைதான்.  ஏனென்றால், அவருக்கு metafiction என்றால் என்னவென்று தெரியவில்லை.  Non linear writing பற்றி அவருக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை.  அதனால் என் கதைகள் அவருக்குப் புரியவில்லை.  அது மட்டுமல்லாமல் நவீன எழுத்தின் எந்தப் பாணி பற்றியும், நவீன எழுத்தின் புதிய போக்குகள் பற்றியும் அவர் எதுவும் அறியாதவர்.  அவர் ஒரு பழைய மனிதர்.  பழைய எழுத்தாளர்.  இந்தக் காலகட்டத்துக்கும் அவருக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதவர் அவர்.  அவருடைய எழுத்தும் படிப்பும் காஃப்காவோடும் கம்யுவோடும் முடிந்து விட்டது.  இப்படி இந்தக் கால கட்டத்தின் எழுத்துப் போக்கு, இந்தக் கால கட்டத்தின் வாழ்வியல் மற்றும் தத்துவ நெருக்கடிகள் பற்றிய எந்த அடிப்படை அறிவும் இல்லாதவர் – அதையும் தன் வாயாலேயே “புரியவில்லை” என்று ஒப்புக் கொண்டவர் – மற்றவர்களிடம் ஆழம் இல்லை என்றால் இவர் எந்த ஆழத்தைச் சொல்கிறார்?  சின்ன வயதில் கேட்ட “go deep Thiag” என்ற வார்த்தைகளின் ஆழமா?  எந்த ஆழம் மிஸ்டர் அசோகமித்திரன்?

 ஆக, அசோக மித்ரன், ஜெயமோகனை உயர்த்தி சாருவை மதிக்கவில்லைனதும், அசோக மித்ரனுக்கு என்ன தெரியும், நாந்தான் பெரிய எழுத்தாளன், மேதை, அறிவாளினு வெட்கமே இல்லாமல் சொல்லிக்கொள்ள யாரால் முடியும்?

சாருவால் மட்டும்தான் இதெல்லாம் முடியும்!

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

சாரு இல்லாத எஸ் ரா வின் நூறு சிறந்த புத்தகங்கள்!

ஞாநி, மனுஷ்ய புத்திரனை அவமானப்படுத்திவிட்டாரா?!

சீரியஸா கேக்கிறேன்! சாருநிவேதிதா தமிழனில்லையா?

சித்திரப்பாவையை "வன்புணர்வு" செய்யும் ஜெயமோகன்!

அகிலன் எழுதிய சித்திரப்பாவை கதைக்கு பாரதீய ஞானபீட பரிசு கொடுக்கப் பட்டது உலகறியும். அகிலன், அந்தக்காலத்து எழுத்தாளர்களில் விரசமில்லாமல், நாகரிகமான தமிழ் நாவல்களைத் தந்தவர். அவர் நாவல்களில் தேசப் பற்று, காதல், நீதி போன்றவை தலைதூக்கி நிற்கும். சித்திரப்பாவையில், கதாநாயகி, ஆனந்தி, தன் கணவன், மாணிக்கம், கேவலமான்வன், அயோக்கியன் என்பதால் அவனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு தன் காதலனுடன் போய் சேருவாள்! பாரதியின் புதுமைப் பெண்ணாக அகிலன் அவளை காட்டியதால்தான் அந்த நாவலுக்கு பாரதீய ஞானபீடப் பரிசு கிடைத்தது என்பது என் தாழ்மையான  கருத்து.

எவனோ ஒரு வேலை வெட்டியில்லாதவன், நம்ம மேதாவி  ஜெயமோகனிடம், " நீதான் உலகமகா மேதையாச்சே! சித்திரப் பாவை, அகிலன் பற்றி விமர்சி" னு கேட்டுப்புட்டான்.

உடனே, நம்மாளு.. இலக்கியம்னா என்னனு ஆரம்பிச்சு அந்தக்காலத்தில் சித்திரப்பாவை படிச்சு, ரசிச்ச பெண்கள் எல்லாம் எட்டாங்கிளாஸ் பாஸாகாத அறிவில்லாதவர்கள்னு ஒளறு ஒளறூனு உளறித்தள்ளுறான் மனுஷன்!

இந்தக்கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு அகிலன் உருவாக்கும் கதையில் அவரது தரிசனம் என ஏதேனும் இருக்கிறதா? அண்ணாமலை ஓவியன். பெரும் கலைஞனாக ஆக விரும்புகிறான்.ஆனந்திக்கு அவன் மேல் காதல்.ஆனால் அவளை மாணிக்கம் விரும்புகிறான். ஒருநாள் மாணிக்கம் ஆனந்தியை வலுக்கட்டாயமாக முத்தமிடுகிறான். ‘கறைப்பட்டு’போன தன் உடலைக் காதலனுக்கு அளிக்கவிரும்பாத ஆனந்தி முத்தமிட்ட மாணிக்கத்தையே திருமணம் செய்துகொள்கிறாள்.

அண்ணாமலை தன் முறைப்பெண் சுந்தரியை மணக்கிறான். சுந்தரிக்கு ஓவிய ஈடுபாடு இல்லை.சுந்தரி தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள். மாணிக்கம் ஆனந்தியை கொடுமைசெய்கிறான். ஒரு சண்டையில் ஆனந்தியின் தாலி மாணிக்கத்தின் கையோடு வந்துவிடுகிறது. ஆனந்தி அண்ணாமலையைத்தேடி வருகிறாள். அங்கே அண்ணாமலை கையொடிய ஆனந்தியின் ஓவியத்தை வரைந்துகொண்டிருக்கிறான். அவள் வந்து அவனுடன் இணைகிறாள்.

இதில் என்ன தரிசனம் இருக்கிறது? இது உருவாக்கும் உலகம் எந்த தத்துவார்த்த உண்மையை நமக்கு காட்டுகிறது? இதன் நோக்கம் வாழ்க்கையைச் சொல்வது அல்ல. நம்முடைய யதார்த்தபோதத்துடன் உரையாடுவது அல்ல. இது ஒரு கற்பனையுலைச் சொல்கிறது. நம் பகற்கனவுகளுடன் உரையாடுகிறது.

இந்த ‘டெம்ப்ளேட்’டை நூற்றுக்கணக்கான கதைகளில் நீங்கள் கண்டிருக்கலாம். ஸ்ரீதர் சினிமாக்கள் எல்லாமே இந்தவகைதான். இன்றும்கூட ரமணிசந்திரன் இதே டெம்ப்ளேட் கதைகளை எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார். இந்த டெம்ப்ளேட் சரியாக அமைந்த புகழ்பெற்ற நாவல் என்றால் சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸின் டேல் ஆஃப் டூ சிட்டீஸ்தான். ஆனால் அது இலக்கிய ஆக்கம்.காரணம் அதன் பின்னணி.

இன்னொரு உதாரணம் தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளையின் செம்மீன். பாடகனாகிய காதலன். அழகிய காதலி.முக்கோணக்காதல். ஆனால் அந்தக்கதைக்குள் தகழி கடல் என்ற மாபெரும் இருப்பை கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார். சமூகமாக, விதியாக, காலமாக ,கடவுளாக மாறிக்கொண்டே இருக்கும் கடல் செம்மீனை இலக்கியமாக ஆக்கிவிடுகிறது.
அதாவது ஒரு டெம்ப்ளேட் கதையில்கூட ஆசிரியனின் தரிசனம் இலக்கியத்தை உருவாக்கிவிடமுடியும். அங்கே புறவய யதார்த்தம் இல்லை. ஆனால் ஆசிரியன் உருவாக்கும் தரிசன யதார்த்தம் உள்ளது. சித்திரப்பாவையில் இவை இரண்டுமே இல்லை.
ஆகவே அதில் புதுமையை எதிர்பார்ப்பதில் பொருளே இல்லை. சொல்லிச்சொல்லிப் பழகிய கதை. சொல்லித்தேய்ந்த களம். வார்ப்புரு கதாபாத்திரங்கள். வழக்கமான கதைத்திருப்பங்கள். வழக்கமான வசனங்கள். வழக்கமான முடிவு.
சித்திரப்பாவையின் உரைநடையைப் பரிதாபம் என்றே சொல்லவேண்டும்.

அக்காலத்தில் வார இதழ்களின் வாசகர்கள் அதிகமும் பெண்கள். அவர்கள் அன்றெல்லாம் சராசரியாக எட்டாம் வகுப்பைத் தாண்டாதவர்கள். அவர்களுக்காக எழுதப்பட்ட கதைகளில் மொழி என்பது ஒருவகை ‘சின்னப்புள்ளை நடை’ தான்.

வணிக எழுத்தில் நடை என்ற அம்சம் குடியேறியதே எழுபதுகளின் இறுதியில் சுஜாதா நுழைந்தபோதுதான்.
அகிலனுக்கு மொழிநடையில் முன்னுதாரணமாக இருந்தவர் வி.ஸ.காண்டேகர். அவரது நாவல்கள் கா.ஸ்ரீ.ஸ்ரீ. மொழியாக்கத்தில் தமிழில் வந்து பெரும் வரவேற்பைப்பெற்ற காலம் அது. காண்டேகர் முக்கியமான இலக்கியவாதி. அவர் தன் படைப்புகளினூடாக ஒரு தனித்த வாழ்க்கைப்பார்வையைத் தொகுத்துவைக்க முயன்றவர். அவரது படைப்புகளில் அவர் சிந்தனைகளை முன்வைப்பார்; கதைமாந்தர் அவற்றைப்பேசுவார்கள். அவை அன்றைய வாசகர்களுக்குப் பிடித்திருந்தன

காண்டேகரை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு எழுதியவர் அகிலன். ஆனால் அவரது சிந்தனைகள் அசலானவை அல்ல. சூழலில் இருந்து பொறுக்கிக்கொண்ட எளிய கருத்துக்கள்மட்டும்தான் அவை. ஆகவே அவற்றுக்கு மொழிநடைசார்ந்து எந்தத் தனித்தன்மையும் அமையவில்லை. அகிலன்நடை என்ற ஒன்று உருவாகவேயில்லை

கடைசியாக, அகிலன் வாசகர்களின் கற்பனையைத் தூண்டும் நாவலாசிரியரே அல்ல. நல்ல நாவல் பறவைபோல நமக்குமேல் பறக்கும். நமக்கு முன் அதன் நிழல் பாய்ந்தோடும். நாம் நம் முழுமூச்சாலும் அதைப்பின்தொடர்வோம். சுமாரான நாவல்கள் குதிரைபோல நமக்கு முன்னால் ஓடும். எளியகதைகள் நம்முடன் அவையும் ஓடும். அகிலன் நாம் வெகுதூரம் ஓடி திரும்பிப்பார்க்கையில் நமக்குப்பின்னால் மூச்சிரைக்க வந்துகொண்டிருக்கிறார்.

எந்தவகையிலும் அகிலன் எழுதியவை இலக்கிய ஆக்கங்கள் அல்ல. அவை அக்கால வணிகப்படைப்புகள் மட்டுமே. அப்படியென்றால் எப்படி ஞானபீடம் கிடைத்தது? அதற்கான பதில் தமிழில் விருதுகள் படைப்புக்களை அடையாளம்காட்டக்கூடியவை அல்ல என்பதே.
அகிலன் காங்கிரஸ்காரர் என்பதே அவர் விருது பெற முக்கியமான காரணம்.அத்துடன் அகிலன் கல்வித்துறையில் ஆழமான தொடர்புகள் கொண்டிருந்தார்.அவரது படைப்புகளில் ஆய்வுசெய்து சாதாரணமான ஒரு முனைவர்பட்ட ஏடு வெளியிட்ட எழில்முதல்வன் என்பவர் அதற்காக சாகித்ய அக்காதமி விருதுபெற்றிருக்கிறார்.

சரி, அந்நாவலில் சாதகமான அம்சம் என ஏதுமில்லையா? ஒட்டுமொத்தமாகவே அகிலனின் நாவல்களுக்கு ஒரு சிறப்பம்சம் உண்டு. அவை இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற காலகட்டத்தின் மனநிலைகளை எளிய கருத்துக்களாகப் பிரதிபலிக்கக்கூடியவை. அன்றைய கனவை, இலட்சியவாதத்தின் கொப்பளிப்பை அவை ஓரளவு காட்டுகின்றன.

அன்றைய வணிக எழுத்தும் வாசிப்பும் கற்பனாவாதம் சார்ந்தது. காதல் அதற்கு இன்றியமையாதது. காதலுக்கு இலட்சியவாதம் சரியான கூட்டு என்பதனாலேயே அவர் அவற்றைக் கலந்தார். ஆனாலும் நாம் மறந்துவிட்ட இலட்சியவாத உலகை அவை காட்டுகின்றன என்பது அவற்றை இன்று கவனிக்கத்தக்கவையாக ஆக்குகிறது
ஜெ

அதாவது மேதாவி என்ன சொல்றார்னா..


* அகிலன், காங்கிரஸ்காரன் என்பதால் இந்த பாரதீய ஞானபீட விருது அவருக்கு கிடைத்தது.

* அப்புறம் அந்தக்காலத்து வாசகர்களெல்லாம் படிப்பறிவில்லாத பெண்கள்!  அதனால் இந்த நாவலை ரசித்தார்கள்! (எங்க பாட்டி எல்லாம் அந்தக் காலத்துலயே எஸ் எஸ் எல் ஸி படிச்சா! அவரையும் அவமானப்படுத்துறான் இந்தாளு!! எனக்கு ரத்தம் கொதிக்கிது!)

நான் சீரியஸா சொல்றேன்.. 

இந்தாள எங்கேயாவது ஏர்வாடிக்கு கூட்டிப்போயி தர்ஹால சங்கிலியை வச்சு கட்டிப்போடுங்கப்பா! தமிழில் வந்த ஒரு நல்ல படைப்பையும், ஒரு தரமான எழுத்தாளரையும், நம்ம தமிழ்ப் பெண்களையும்  இந்த மாரி எவனும் இதுவரை கேவலப்படுத்தியது இல்லை!

தினகரனில் சுஜாதா பற்றி அவதூறு வருகிறதா?!

ஜெயமோஹன் தளத்தில் வெளியாகியுள்ள   கடிதம்தான் கீழே உள்ள சுஜாதா பற்றி பேசப்படும் ஒரு கட்டுரை! ஒரு தீவிர சுஜாதா ரசிகர், சுஜாதா மேல் அவதூறு வரப்போகிறது என்றும் வரும் ஞாயிறு அன்று தினகரன் பதிவில் அவரை இழிவு படுத்தும் கட்டுரை இடம் பெறப்போகிறது என்கிற கவலையுடன் ஜெயமோஹன் தளத்தில் பகிர்ந்து கொண்டது இந்தக்கடிதம்.

இதை அங்கேயிருந்து வெட்டி ஒட்டி இருக்கிறேன். இதற்கு ஜெயமோஹன், அவர் பாணியிலே பதில் சொல்லியிருக்கிறார். அவர் பதிலை நீங்க வாசிக்கணும்னா, நீங்க அவர் தளத்திற்குப் போக  சுஜாதாவை காப்பாற்ற வேண்டுமா? "இங்கே சொடுக்கவும்!

அதை விடுத்து கொஞ்சம் இந்த சுஜாதா ரசிகரின், பிரச்சினையை நாம் கவனமாகப் பார்ப்போம்.

அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

வணக்கம்..
திருச்சியில் தங்களை சந்தித்த பின் இப்போது தான் பேசுகிறேன்.. நலமா?
சமீபமாக எழுத்தாளன் தமிழ் சமூகத்தில் எப்படியெல்லாம் புறக்கணிக்கப்படுகிறான் என்பது குறித்து பல்வேறு கருத்து மோதல்கள் இணையம் எங்கும் தெறிக்கின்றன.. உங்கள் கருத்துக்களுடன் நான் முற்றிலும் உடன்படுகிறேன்.. பல மனிதர்கள் அறிஞர்களை அல்லது ஏதேனும் ஒரு துறை வல்லுனரை சந்திக்கும் வேளையில் தங்களுக்கு தெரிந்த அச்சு பிச்சு தகவல்களை அவர்களுக்கு சொல்லிகொடுத்து விட்டு நகரவே முயல்கின்றனர்.. உண்மை..
சிறிது நாட்களுக்கு முன் சுஜாதா குறித்த பதிவுகளும், பதில்களும் அளித்திருந்தீர்கள்.. சுஜாதா தீவிர இலக்கியம் படைப்பதற்கான அத்தனை தகுதிகள் இருந்தும் அதை முயலவில்லை என்றீர்கள். சுஜாதாவின் எழுத்து காலம் தாண்டி நிற்குமா என்பது குறித்து நான் பேச போவதில்லை..
அவரது வாசகனாக சொல்கிறேன்.. சுஜாதா ஒரு கதாநாயகன் போல் எல்லோர் மனதிலும் இருந்தார்.. இதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என நம்புகிறேன்.. எழுத்தாளர் என்றவுடன் பலரும் அறிந்த மிக சில தமிழ் எழுத்தாளர்களில் அவரும் ஒருவர்..
வெகுஜனம் விரும்பும் படைப்பை நோக்கியே தன்னை திருப்பிக்கொண்டவர். அவர் படைத்த சினிமாக்களில் கூட அந்த பட இயக்குனரை தாண்டி சுஜாதா டச் இருப்பதை நாம் உணரலாம்.

அத்தகைய ஆளுமையை பற்றி அவர் மனைவி அளித்த பேட்டி இந்த வாரம் வெளியாக உள்ளது..

’அவரை விட்டு பிரியணும்னுதான் நினைச்சேன்… அம்மா மடில படுத்து பல நேரம் அழுதிருக்கேன்… அவரோட வாழ பிடிக்கலைனு கதறியிருக்கேன்… ஆனா, குழந்தைகளோட ஒரு பொண்ணு தனியா வாழறது நல்லதுக்கில்லைனு அம்மா தடுத்துட்டாங்க… அவங்களை சொல்லி குற்றமில்லை. அந்தக் காலம் அப்படி. இந்தக் காலம் மாதிரி சமூக சூழல் இருந்திருந்தா நிச்சயம் அவரை விட்டு பிரிஞ்சிருப்பேன்…’’
———–
‘’அவரோட எழுத்துக்களை நான் படிச்சா திட்டுவாரு… சொல்லப் போனா புத்தகங்களை பெண்கள் படிக்கறதே அவருக்கு பிடிக்காது… சமையலறை, குடும்பத்தைத் தாண்டி பெண்கள் வெளிய வரக் கூடாதுங்கிறது அவர் கொள்கை…
———-
‘’அக்கிரகாரத்துல தன் பாட்டி வீட்லதான் அவர் வளர்ந்தாரு. அதனால அக்கிரகாரத்தை தாண்டி அவர் சிந்தனை வளரவேயில்லை. கடைசி காலம் வரைக்கும் அவருக்குள்ள இருந்தது அந்த அக்கிரகார சிறுவன்தான்…’’

இப்படி பல விஷயங்களை போட்டு உடைத்திருக்கிறார். தமிழகமே அந்த எழுத்தாளரின் நடைக்கு இன்றும் மயங்கியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்டவரின் இன்னொரு முகத்தை முதல் முறையாக பதிவு செய்திருக்கிறார் அவர் மனைவி.

சுஜாதா குடும்பத்தின் நெருங்கிய நண்பர் விசாரித்ததில், திருமதி சுஜாதா “ஆப் தி ரெகார்ட்” பேசியதை எல்லாம் பேட்டி என்று எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்பது தெரியவந்தது.. “எந்தப் பத்திரிகை, என்ன பேட்டின்னு கூட சரியா விசாரிக்காம சும்மா பேசிண்டிருந்தேன், கொஞ்சம் உளறவும் செஞ்சேன்” என்று கூறியுள்ளார்..

இதோ அந்த நண்பர் திருமதி சுஜாதாவிடம் கேட்டவை..
https://www.facebook.com/losangelesram/posts/10201180569656870
வரும் ஞாயிறன்று இந்த பேட்டி தினகரனில் வெளியாகிறது..

இது என்ன? ஒரு எழுத்தாளர்.. அதுவும் இறந்து ஐந்து ஆண்டு ஆனா பின் நொந்து பொய் கிடக்கும் அவர் மனைவியிடம் பேட்டி எடுத்து மக்கள் அவர் என கருதி வைத்துள்ள பிம்பத்தை உடைக்க ஏன் இந்த ஆசை? உங்கள் பதிவொன்றில் சுஜாதா மரணத்தை எதிர்கொண்ட விதம் பற்றி சொல்லி இருந்தீர்கள்.. அதை படித்து விட்டு தூங்க முயன்றும், முடியவில்லை,.. அவரது தீவிர ரசிகன், வாசகன் என்ற முறையில் நான் வைக்கும் விண்ணப்பம் இது.. சுஜாதா என்னும் ஆளுமை வரும் ஞாயிறன்று நொறுங்க போவதை நினைத்தால் மனம் கனக்கிறது..

இலக்கியவாதியோ இல்லையோ.. சுஜாதா ஒரு தலைமுறை நாயகன் அல்லவா? அவருக்கு இப்படி நம் கண் முன் ஒரு அவமானம் நிகழ வேண்டுமா? இதை சக எழுத்தாளர்கள் தடுக்க முடியுமா? சங்கங்கள் இதை கவனிக்குமா?

- ஸ்ரீகாந்த்

சுஜாதாவின் பரம விசிறி, ஸ்ரீகாந்த், உண்மையிலேயே ரொம்ப கவலையோட இதை எழுதி இருக்கிறார் இந்தக் கடிதத்தை. சுஜாதாவின் விசிறிகள் பலர் இதைப் படித்துவிட்டு இவரைப்போலவே அழுது ஒப்பாரி வைக்கப்போறாங்க என்பதென்னவோ உண்மைதான்.

* சரி, இதில் எதுவும் ஷாக்கிங்கா உங்களுக்கு இருக்கா?

ஆமாவா? நம்ம மக்களிடம் இதுதான் பெரிய பிரச்சினை. தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் சுஜாதா என்கிற ரங்கராஜன் ஒரு சாதாரண குறைகள் நிறைந்த மனிதந்தான். அவர் எழுத்தை வைத்து அவர் கொடுத்த பேட்டிகளை வைத்து அவர் "கடவுளுக்கு" சமம் என்பதுபோல் ஒருவர் நினைத்திருந்தால் அது யார் குற்றம்?

சுஜாதாவின் குற்றமா? இல்லை அவர் ரசிகர்களின் குற்றமா?

சுஜாதா பற்றி நான் பலவாறு எழுதி இருக்கேன். அதை எல்லாம் தோண்டி எடுக்க முடியவில்லை. இருந்தாலும் எழுதிய ஒரு சிலவற்றை இங்கே தர்ரேன். இதில் சுஜாதாவின் ரசிகர்களின் பின்னூட்டங்களை நீங்க கவனிக்கணும்!

 கமலஹாசன் நடிப்பும் சுஜாதா எழுத்தும் பிடிக்காது!

சுஜாதாவை சமன் செய்த இன்றைய ஆண்லைன் விக்கிபீடியா!

எனக்கு இந்த கடிதம்  படித்து எந்த ஆச்சர்யமும் இல்லை! சுஜாதாவை எப்போவுமே நான்  குறைகளும் நிறைந்த ஒரு சாதாரண ஆம்பளையாகத்தான் பார்த்ததுண்டு! அவர் ஒரு "எம் சி பி" என்பதை உணர்ந்து நான் பலமுறை பச்சையாக சொல்லியுள்ளேன். அவர் போய் சேர்ந்துவிட்டதால அவரை கடவுளா வணங்கணும்னு நான் நம்பவில்லை! அவர் மேலே அப்படி எதுவும் கண்ணா பிண்ணானு மரியாதை வைக்காததால எதுவும் ஆச்சர்யப்படும்படி ஒன்றுமே இல்லை!

எனக்கு என்ன ஆச்சர்யம்னா.. எப்படி அவர் மனைவி இதுபோல் ஒரு பேட்டி கொடுக்க ஒத்துக்கிட்டார் (it does not matter off the record or on the record!)  என்பதே!

நாஞ்சில் நாடன் சாதி எனக்குத் தெரியும், ஜெயமோகன்!

பாவம் அந்த வயதான பெரிய மனுஷன்! நாஞ்சில் நாடன் சாதி இல்லைனா ஜெயமோகன் சாதி தெரியனும்னா அவர்களிடம் நேரிடையாக கேட்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை! இந்த மேதாவிகள் உலகறிய தன் சாதியை தன் அப்பா பெயரை சொல்வதுபோல சாதியையும் சேர்த்து "பிள்ளை" னு சொல்லிக்கொண்டு அலைபவர்கள்! இதெல்லாம் தெரியாமல் அறியாமையில் வாழும் ஒரு வயதான ஆளிடம் போய் தன் வீரத்தைக்காட்டிக் கிட்டு திரிகிறார் ஜெயமோகன்..

 என்னவோ தான் பெரிய யோக்கியன், தன் சாதியை எல்லாம் எங்கேயுமே சொல்வதில்லை என்பதுபோல் பிதற்றல் எல்லாம் எதுக்கு ஜெயமோகன்???

Biography

Nanjil Nadan was born in Veera Narayanamangalam in Kanyakumari District to Ganapathiya Pillai and Saraswathi Ammal

 Biography

1962–1991

Jeyamohan was born on 22 April 1962 to S.Baguleyan Pillai and B.Visalakshi Amma in Arumanai, Nagercoil, Tamil Nadu. Baguleyan Pillai was an accounts clerk in the Arumanai registrar's office.

உலகத்திலே எத்தனையோ பேரு அறியாமையில் வாழ்றாங்க. வயதாக ஆக அறிவு வளரும் என்றோ, வயதானவங்க எல்லாரும் பண்போட நடந்துகொள்வார்கள் என்றோ நினைத்தால் நீங்கள் ஒரு அடி முட்டாள்!

அதுவும் 70 வயதாகிடுச்சுனா தன்னைவிட வயதில் சிறியவர்களைவிட தனக்கு அனுபவம் ஜாஸ்தினு நினைத்துக்கொண்டு எகத்தாளமாகப் பேசுபவர்களை நம்ம சொந்த பந்தங்களிலேயே எளிதாகப் பார்க்கலாம். ஏன் நமக்குப் பாடம் எடுத்த அறிவில் சிறந்த பேராசிரியர்கள்கூட நாம் அவர்களைவிட வளர்ந்தபின்னும் அவர்களுக்குத்தான் அதிகம் தெரியும்னு சொல்லி பிதற்றுபவர்களை நாள்தோரும் பார்க்கத்தான் செய்றோம, சகிச்சுக்கிட்டுத்தான் போறோம்.  ஏன் நம்ம ஜெயமோகனின் தூரத்து சொந்தத்திலும் ஏன் பக்கத்து சொந்தத்தில்கூட இதுபோல் வயதான முட்டாள்கள் இருக்கத்தான் செய்றாங்க. இதெல்லாம் சாதாரண பாமரனுக்குக்கூடப் புரியும்! ஆனால்தன்னைப் பெரிய மேதைனு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கவாக்குத்தான் தெரியமாட்டேன்கிறது!

முட்டாள்னு சுட்டிக்காட்ட இந்த மேதாவிக்கு  எப்போவும் கெடைக்கிறது எவனாவது  தி மு க காரன் தான். இதிலிருந்தே இந்த ஆள் என்ன ஒரு விசமினு தெரிந்துகொள்ளலாம்!  வயதாக ஆக பித்தம் ஏறி மத வெறி பிடித்து அலையும் இந்துத்தவாக் காரன், வயசான பர்வெர்ட்டட் மலையாளிகள், பண்டாரங்கள், பக்திமான்கள் எல்லாம் இவரிடம் வந்து பிதற்றினால் அவர்களை, அவர்கள் அநாகரிக செயல்களை எல்லாம்  கவனமாக வடிகட்டி ஒதுக்கிவிட்டு அதுபோல் எதுவும் நடக்காதமாரி  ஊரை ஏமாற்றும் அறிவுஜீவிதான் இந்த ஜெயமோகன்! 

ஒரு வயதான ஒரு ஆளு என்னத்தையோ கேள்வினு கேட்டு தனக்கு நெறையாத் தெரியும்னு காட்டியிருக்காரு. சரி, இந்தாளு ஏதோ பிதற்றுகிறான்னு பேசாமல்  ஒதுங்கிப் போறதை விட்டுப்புட்டு தான் அவனை கிழிச்ச கிழிய ஒரு பதிவாப்போட்டு தன்னைப் பெரிய மேதை, கோவக்காரன், னு பெருமையாகக் காட்டிக்கிறார் இந்த மேதாவி. இதுக்கெல்லாம் மேதைகளுக்கு எப்படிப்பா நேரம் கெடைக்கிது!

இவரு வெட்டி முறிச்சதைப் பார்த்து ரசிங்கப்பா!

நான் முடிவுசெய்தேன். இனி இந்த ஆளை இப்படி விடக்கூடாது. நான் இங்கே விருந்தினர் என்பதல்ல முக்கியம். இந்த மொண்ணைத்தனத்தை எங்கே நிறுத்துவது என்பதுதான். என் கோபம் தலைக்குள் அமிலம்போல நிரம்பியது. நாஞ்சில்நாடன் எழுந்து செல்லும்போது அவர் முகத்திலிருந்த கசப்பை நினைவுகூர்ந்தேன். சடென்று என் கட்டுப்பாடு அறுந்தது
‘வாய மூடுங்க..என்னய்யா நினைச்சிருக்கே நீ? நீ யாரு? ஒரு புத்தகம் ஒழுங்கா படிச்சிருப்பியா? உன்னோட வாழ்க்கையிலே ஒரு எழுத்தாளன நேரில பாத்திருக்கியா? உன் எதிர்ல உக்காந்திருந்தது நாஞ்சில்நாடன்… அவரு யாருன்னு தெரியுமா உனக்கு? தெரியுமாய்யா? அவருக்கு நீ கைய நீட்டி கிளாஸ் எடுக்கிறே…அவர் சொல்ற ஒரு வார்த்தைய நீ கேக்க ரெடியா இல்ல…ஆனா நீ கொண்டுவந்து அவர் மேல போடுற குப்பைய அவர் சகிச்சிட்டிருக்கணும் இல்ல?’ என்றேன்
அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. வாயடைந்துபோய் ‘நீ பாத்துப்பேசணும்…நான் …நான் பேசத்தான் வந்தேன்’ என்றார்
‘என்னய்யா பேசணும்? பேச நீ யாரு? நாஞ்சில்நாடன் முன்னாடி இப்டி உக்காந்து பேச நீ யாருய்யா? வாய அளக்கிறியா? ஒருத்தர் முன்னாடி வந்து உக்காருறதுக்கு முன்னாடி அவரு யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கிடமாட்டியா? ஒரு ஸ்காலர் முன்னாடி வந்து வாயத்திறக்கிறதுக்கு முன்ன உனக்கு என்ன தெரியும்னு ஒரு நிமிஷம் யோசிக்கமாட்டியா? நம்ம நாட்டில மட்டும் ஏன் இப்டி வடிகட்டின முட்டாளுங்க கூச்சநாச்சமில்லாம திரிய முடியுது..’
‘ஆமா நான் முட்டாள்தான்…நீ பெரிய புத்திசாலி’
‘ஆமாய்யா நான் புத்திசாலிதான்… நீ வெத்துமுட்டாள். ஏன்னா நான் என்னோட எடம் என்னன்னு தெரிஞ்சவன். அந்த எல்லைய மீறி எங்கயும் போயி அவமானப்பட மாட்டேன்…ஒரு அறிஞன் முன்னாடி என்ன பேசணும் எப்டி பேசணும்னு எனக்கு தெரியும்… உன்னை மாதிரி முட்டாளுக்குத்தான் தான் ஒரு முட்டாளுன்னுகூட தெரியாது….இப்ப நாஞ்சில் எந்திரிச்சு போனாரே, அவரு உன்னை முட்டாள்னு மனசுக்குள்ள திட்டிட்டுதான் போனார். அவரை விட எனக்கு உன் மேல கொஞ்சம் இரக்கம் ஜாஸ்தி. அதனால நான் உங்கிட்ட சொல்றேன். நீ ஒரு முட்டாள். அந்த ஒண்ணை மட்டுமாவது தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்னா மேற்கொண்டு அவமானப்படாம இருப்பே…’
‘எனக்கு எழுபது வயசாச்சு…அதை நீ நினைக்கலை’
‘எந்திரிச்சு போய்யா…. எழுபது வயசுவரை மூளைய காலிச்சட்டி மாதிரி வச்சிருந்தா நீ பெரியாளாயிடுவியா? போய்யா” என்றேன்

நமக்கும் 50 க்கு மேலே வயசாகிப்போச்சு! இன்னும் இருபது ஆண்டுகளில் அந்த எழுபது வயதுக்காரர் போல நமக்கும் மரைகழண்டு போகும் முன்னால  இலக்கியம் மண்ணாங்கட்டினு எதையாவது எழுதறதைவிட்டுப்புட்டு முட்டாள்களை தேடி அலையாதிங்கப்பா, உங்களை அறிவாளியா காட்டிக்க!

இதெல்லாம் ஒரு பதிவுனு போட்டு ஒரு வயதான ஆளை இரக்கமே  இல்லாமல் திட்டிப்புட்டேன்னு கொஞ்சம்கூட அதற்காக வருத்தமடையாமல், அதை  உலகறியச் சொல்லி கேவலப்படுத்தும் ஒரு மிருககுணமுள்ள எழுத்தாளன்தான் இந்த ஜெயமோகன் னு எல்லாரும் தெரிஞ்சுக்கோங்கப்பா!

ஜெயமோஹன் - எஸ் வி ராஜதுரை விவகாரத்தில் கருத்துச் சுதந்திரம்?!

சின்மயி, கார்திக் சிதம்பரம் போன்றவர்கள் "மானநஷ்ட இழப்பு"/ "defamation" சம்மந்தமாக வழக்குப் ப போட்டதால் நம்ம கருத்துச் சுதந்திரம் பறிபோனதாக இணையதளமே கலங்கி நிற்கிறது. பறிக்கப்படும் நம் கருத்துச் சுதந்திரத்தைத் திரும்பப் பெற  தமிழ் இணையதளம் போராடுகிறது.

இந்த சூழ்நிலையில் எஸ் வி ராஜதுரை - ஜெயமோஹன் பிரச்சினை மறுபடியும் உயிர்பெற்று எஸ் வி ஆர், ஜெயமோஹன் மேலே வழக்குத் தொடுத்து இருக்கார்.

 எஸ்.வி.ராஜதுரை வழக்கு

"தன்னைப்பற்றி உண்மைக்கு புறம்பானதை எழுதிய ஜெயமோஹன் தன்னை அவமனாபபடுத்தி, தன்னை மனவுளைச்சளுக்கு ஆளாக்கிவிட்டார். அதனால் அதை ஈடு செய்ய 20 லட்ச ரூபாய் மானநஷ்டம் கொடுக்க வேண்டுமென சட்டப்படி நோட்டிஸ்" அனுப்பியுள்ளார், எஸ் வி ஆர்.

இந்த மானநஷ்ட ஈடுத் தொகையையும் அவர் வக்கீல் எழுதிய மிகவும் "கடுமையான" நேட்டிஸையும் பார்த்து நான் பயந்துட்டேன்.

இந்தப் பிரச்சினைகளும்மேலே சொல்லப்பட்ட இரண்டு பிரச்சினைகள் (சின்மயி, கார்த்திக் சிதம்பரம்) போல்தான். இதைப்பற்றி ஏற்கனவே இந்தத் தளத்தில் பாலாசுப்ரா என்பவரிடம் நெறையவே பின்னூட்டங்களில் விவாதிச்சாச்சு. அதைப்பற்றி அறிய கீழே க்ளிக் செய்யவும்.

 அய்யோ பாவம் ஜெயமோஹன்!

சரி, ஜெயமோஹன் வார்த்தை பிரயோகத்தில் தவறே செய்திருந்தாலும், அந்தத் தவறுக்கு தண்டனை என்ன? ஒரு மன்னிப்பா? இல்லைனா அபராதம்  20 லட்ச ரூபாயா?? என்ன இருந்தாலும், 20 லட்ச ரூ நஷ்ட ஈடு என்பது என்னைப் பொருத்தவரையில்  மிகவும் அதிகம்தான். எஸ் வி ராஜதுரை அவர்கள் கொஞ்சம் கருணை காட்டி "ஏழை எழுத்தாளர்" ஜெயமோஹனை (அவரு சிறு தவறு செய்திருந்தாலும்) மன்னித்துவிட்டால்த்தான் என்ன? என்றுதான் எனக்குத் தோணுது. சரி, இது அவரு பிரச்சினை. இதில் நான் என்ன எதுவும் சொல்வது? னு ஒதுங்கிக்கிறேன்.

நம்ம எல்லாம் அரசியல்வாதிகள் இல்லை என்பதால் பொதுவாக இணையவெளியில் ஒருவர் மீது பண சம்மத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டை வைக்கும்போது எனக்கு எப்போதுமே அது சரி என்று தோணாது. "அதில் ஒண்ணும் தவறில்லை, அதுவும் நம் கருத்துச் சுதந்திரம்"  என்பதுபோல்தான் பலர் சொல்றாங்க. சிங்கை செந்தில்நாதனுக்குக்கு பதிவுலகில் பல நல்ல உள்ளங்கள்  உதவி செய்யும் பொழுது, பணம் கலக்ட் செய்த நம்ம  பதிவர் நரசிம்மிடம் கணக்குக்கேட்டு, மேலும் பலவாறு கேள்விகளை இணையதளங்களில் எழுப்பி விமர்சனம் வந்தபோதுகூட நான் நரசிம்க்கு  ஆதரவாக, அவரை இணையதளத்தில் embarrass செய்யக்கூடாது என்றுதான் பேசியதாகத்தான் எனக்கு ஞாபகம்.

ஒருவகையில் பார்த்தால் இன்னைக்கு உள்ள ஜெயமோஹன் - ராஜதுரை பிரச்சினை, ரவி- கார்த்திக் சிதம்பரம் பிரச்சினை எல்லாமே ஒரே வகைதான்.

* இந்த ரெண்டு பிரச்சினைகளிலுமே நம் நிலைப்பாடு ஒண்ணுதானா?

* அதாவது விமர்சனம் செய்தவர்களின் கருத்துச் சுதந்திரமா இவைகள்?

* இல்லைனா  நம் நிலைப்பாடு வேறு வேறவா?

என்பதை "பெரியவர்கள்" சொன்னா நல்லாயிருக்கும்!

சாருவுக்கும், ஜெயமோகனுக்கும் மறுபடியும் கருத்து வேறுபாடு?!

தமிழைக் காப்பாத்த வேண்டுமென்றே தமிழ்த் தொண்டு செய்ய வந்த மலையாளிதான் நம்ம திருவாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள். சமீபத்தில் எதையாவது மேதாவித்தனமாகச் சொல்லி ஊருப்பயலுக  வாயில விழாதனால அவர் தளத்துக்கு ரொம்ப ஹிட்ஸ் குறைந்து அலக்ஸா ரேட்டிங்ல கீழ போயிடுச்சாம், பாவம்.

அதை இப்போச் சரிக்கட்ட தமிழர்களையும், தமிழ் சினிமாவில் உள்ள நகைச்சுவை குறைவையும், நகைச்சுவை இல்லாத தமிழர்களையும் ரொம்ப கவனமாக, அவர்கள் மனது புண்படுறமாதிரி விமர்சிச்சியிருக்காரு. 

தமிழந்தான் உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாச்சே!

அவர் தளத்துக்கு ஹிட்ஸ் அதிகமாயிடுச்சு!

வென்றுவிட்டார் ஜெயமோகன்!

மலையாளப் படங்களிலும், ஆங்கிலப்படங்ளிலும் வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள்தான் அவரை சிரிக்க வைக்குதாம்.

* என்னுடைய மனதுக்குகந்த நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் அனேகமாக எல்லாமே மலையாள சினிமா அல்லது ஆங்கில சினிமா சம்பந்தமானவை. மிகமிகக்குறைவாகவே நான் தமிழ் நகைச்சுவைக் காட்சிகளை ரசிக்கிறேன். என்னுடைய அவதானிப்பில் பொதுவாகத் தமிழ்நாட்டில் நகைச்சுவை உணர்ச்சி மிகமிகக் குறைவு.

* என் சொந்தப் புரிதலைவைத்து இந்தியாவிலேயே தமிழ்மக்கள்தான் நகைச்சுவையற்றவர்கள் என நான் மதிப்பிட்டிருக்கிறேன்.இது ஒரு பொது அவதானிப்பாகவே என் மனதில் இருந்தது. ஆனால் சினிமாவுக்குச் சென்றபின் அது உறுதிப்பட்டது.

 தமிழ்ப் படங்களில் வருகிற நகைச்சுவையை நகைச்சுவையே இல்லை என்கிறார், ஜெயமோகன். ரொம்ப நாளைக்கு முன்னால எம் ஜி ஆரையும், சிவாஜியையும் ரொம்ப கீழ்த்தரமா இவர் விமர்சிச்சி இருக்காரு. அது பெரிய பிரச்சினை ஆகி முடிந்தது. இவருக்கு பழைய தமிழ் சினிமாப்படங்கள் பத்தியோ, அவைகள் தரம் பத்தியோ  எந்த அளவுக்குத் தெரியும்னு தெரியவில்லை!

ஜெயமோகன் ஒரு தவறு செய்துவிட்டார்..

* மலையாளப் படங்களிலும், ஆங்கிலப் படங்களிலும் இவர் ரசித்த நகைச்சுவைக் காட்சிகள் மற்றும் இவர் ரசித்த நகைச்சுவைப் படங்களையும் ஒரு லிஸ்ட் போட்டுக் கொடுத்து இருக்கனும்!

* ஆனால் வேண்டுமென்றே அப்படிக் கொடுக்காமல், பொதுவாகச் சொல்வதுபோல் சொல்லிவிட்டு போய்விட்டார். அப்படி லிஸ்ட் கொடுத்திருந்தால் அதில் என்ன பிரச்சினையினா, இவரோட நகைச்சுவை ரசனை எள்வோ மட்டமானதுனு எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிரும் பாருங்க!

நம்ம சாருநிவேதிதா தமிழர்களில் நகைச்சுவை உணர்வு பத்தி என்ன சொல்றார்னு பார்ப்போம்!

சாரு தமிழர் நகைச்சுவை உணர்வைப் பத்திச் சொன்னது இது..

* 3) வெளியே வழக்கம் போல் புத்தக விழாவுக்கு சம்பந்தமே இல்லாமல் ஒரு பொதுக் கூட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது. தமிழில் இல்லாதது எதுவுமே இல்லை; உலகில் தோன்றிய முதல் மனித இனமே தமிழ் இனம்தான் என்று ஒருவர் கரகர குரலில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். பார்வையாளர்களும் உற்சாகமாகக் கைதட்டி மகிழ்ந்தனர். தமிழர்களுக்கு இருக்கும் நகைச்சுவை உணர்வுக்கு ஈடு இணையே இல்லை.

எனக்கு உணமையிலேயே புரியலை..சாரு, என்ன சொல்றாரு? ஜெயமோகன் சொல்றது சரினு சொல்றாரா? இல்லைனா தவறுனு சொல்றாரா?

நான் சாருவுடைய இந்த  எழுத்தை வாசிச்சுப்புட்டு நகைச்சுவையா இருக்குனு விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன். ஜெயமோகன் இதற்கு என்ன சொல்றாருனு தெரியலை! அதான் நான் சிரிச்சதுக்கு..இவனுக்கு எதுக்கு சிரிக்கிறதுனே தெரியலைனு சொன்னாலும் சொல்லுவார்? ஆமா, எல்லாமே அவருக்குதானே தெரியும்! அதில் யாருக்குமே மாற்றுக் கருத்து இல்லையே?? அதான், "எல்லாம் தெரிந்த மேதாவி ஜெயமோகன்" என்ற கருத்தில்!

"தமிழர்களிடம் மறைந்து இருக்கும் நகைச்சுவை உணர்வை அறியாமல் அறியாமையில் வாழ்கிறார் ஜெயமோகன்" னு  ஒரு உண்மையை நான் சொன்னால், அதை குதற்கம் என்று சொல்லும் மலையாளிகளை கட்டி அழும் இந்த வீணாப்போன தமிழுலகம்!