பெருமாள் முருகனின் கருத்துச் சுதந்திரம் பற்றி என் கருத்து..

பெருமாள் முருகன்னா யாருனே எனக்கு இப்போவரை தெரியாது. இப்போ அவர் ரொம்ப "நொட்டோரியஸாக" ஆனவுடன் போயி என்னடா பிரச்சினைனு நுனிப்புல் மேய்ந்தேன்.

யுவகிருஷ்ணா தளத்தில் அந்த பிரச்சினைக்குரிய இரண்டு பக்கங்களும் இருக்கு. அதை வாசித்துவிட்டு என் கருத்தை இங்கே வைக்கிறேன்.

மதுவின் மலர்த்தரு தளத்தில் பின்னூட்டமாக எழுதியது இது. என்னுடைய ஸ்டைலில் எழுதியுள்ளதால், தரமான தளம் நடத்தும் மதுவின் தளத்தில் என் பின்னூட்டம் அழுக்கை ஏற்படுத்திவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. அதனால் என் வரம்பு மீறிய பின்னூட்டங்களை மது மட்டுறுத்தவும் வாய்ப்புண்டு.

அதனால் நான் அதே கருத்தை இங்கே எழுதுகிறேன்.

I think I am very liberal guy. That's how I rate myself. I read those two pages where PerumaaL Murugan talked about some sort of "sex swap" or "free sex" or “orgy” or whatever you would like to call happening in thiruchengode (read those pages from one of the websites).

Suppose I am from that town or if the town he mentioned were my hometown (I grew up in a very rough neighborhood in TN), I am sure my town people will NOT leave that writer "alive". I am very honest here.

I am an agnostic or an atheist guy. This issue has NOTHING to do with RELIGION as they project. Whatever this author described is nothing but garbage I would call. Already our community is so screwed up these days. This guy is trying to make it worse by writing some "trash" like this.

Yeah, people should condemn this kind of writing because those people are seriously offended by his "BS". A guy with some good morals will dare to write like this. I wonder how this author grew up? What kind of parents he had? He seems like a SICK SOB if you ask me. His mind is so f***ed up I would say.

Yeah we have freedom of speech. It is a fiction. Right. But the town he names does exist. There are mothers living there. How would they feel when they read this garbage? It is not a town namely "jupiter" or something. The way he has written does not look that "imagination" either.

The following is a response by a guy who lives in that town. I got this from luckylookonline.com  website.

http://www.luckylookonline.com/2014/12/blog-post_29.html

யுவகிருஷ்ணா தளத்தில் வந்த பின்னூட்டம் இங்கே..

இங்கே பிரச்சினை புத்தகத்தை எரிப்பது பற்றி அல்ல. கருத்து சுதந்திரம் பற்றியதும் அல்ல. பெருமாள் முருகன் எழுதிய நாவலில், திருமணமாகி குழந்தையில்லாத பெண்கள் அனைவரும், திருச்செங்கோட்டு கோயில் விழாவில், தனக்கு பிடித்த ஆணோடு கூடி குழந்தை பேறு பெற்றுக்கொள்வதாக சித்தரித்து, அதை நியாயப்படுத்தியும் வருகிறார். மேலும், இப்படி பிறந்த குழதையைத்தான் “சாமி கொடுத்த குழந்தை” போன்ற பேச்சு வழக்குகள் குறிப்பதாகவும் எழுதியுள்ளார். இதைப் படித்த எங்கள் பகுதி பெண்கள் கொதிப்படைந்துள்ளனர். இங்கே விரதமிருந்து, கோயில் கோயிலாக சுற்றி, குழந்தை பெற்ற அத்தனை பெண்களையும் கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது. தங்கள் பகுதி பெண்களை இவ்வலவு கீழ்தரமாக சித்தரிக்கும் ஒரு நாவலை எரிப்பது அவர்களது எதிர்ப்பின் / கோபத்தின் அடையாளமே. இதை பெரிது படுத்துவது முக்கிய பிரச்சினையை திசை திருப்பும் ஒரு தந்திரமாகவே படுகிரது. தங்கள் குலப்பெண்களை கீழ்தரமாக சித்தரிக்கப்பட்டதை பார்த்துக்கொண்டு கட்டுப்பாட்டோடு இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது, சிலர் உணர்சிவசப்படத்தான் செய்வார்கள்.. இதை உளவியல் ரீதியாக, அவர்கள் நிலையில் இருந்து சிந்திக்க வேண்டும்.

* திருசெங்கோட்டைப் பற்றிய ஏராளமான இலக்கியங்கள், குறிப்புரைகள், திருசெங்கோட்டைப் பற்றி விளாவாரியாக எழுதப்பட்ட வெள்ளையர் ஆவணங்கள், ஏன், (பெருமாள் முருகன் தொகுத்த) நாவலில் குறிப்பிடப்பட்ட காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த திரு.முத்துசாமி கோனார் அவர்களின் கொங்குநாடு புத்தகத்தில் திருசெங்கோட்டை பற்றி விலாவாரியாக கூறப்பட்டுள்ளது, அதிலும் இல்லை. இந்த கோயில் மண்டப கட்டளைதாரர்கள் (பல்வேறு ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள்), முன்னாள் இந்நாள் நிர்வாகிகள் எவருமே இதற்கான எந்த ஒரு முகாந்திரமும் இல்லை என்று கூறியுள்ளனர். நிலை இப்படி இருக்க பெருமாள் முருகனின் ஆதாரமற்ற கூற்றை நீங்கள் ஆதரிக்கிரீர்களா?

*நாவல் நடந்த காலகட்டமாக சொல்லியிருப்பது தமிழகத்தில் திராவிட இயக்கங்கள் தீயாக பரவிய காலம். இப்படியொரு சம்பவம் (மனதளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டு) நடந்திருக்குமெனில் திராவிட இயக்கத்தவர்கள் கூட இதை விட்டு வைத்திருப்பார்களா? இதைப்பற்றி இதுவரை வந்த எந்தவொரு சமூக வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் குறிப்பிடாதது ஏன்?

* மாதொருபாகன் நூலை மட்டுமல்லாது பெருமாள் முருகனின் அனைத்து படைப்புக்களையும் வாசித்துள்ளேன். வாசித்தவர்களுக்கு அவரது சித்தாந்த-எண்ண ஓட்டம் பற்றி உணர முடியும். மாதொருபாகன் நூலை வாசித்தபோது எனக்கு முதலில் தோன்றியது நீங்கள் எழுதிய ஆய்வுலகின் அன்னியகரங்கள் கட்டுரைதான். இந்த புத்தகத்தை எழுதியதன் பின்னணி குறித்து பெருமாள் முருகனே அவரது முகவுரையில் தெரிவித்துள்ளார். டாடா மற்றும் ரோஜா முத்தையா நூலகம் போன்ற அமைப்புகள் உள்ளன. போர்டு பவுண்டேசனின் மறைமுக செயல்பாடுகளின் வெளிப்பாடு இது.

புனைவின் எல்லையில் இருந்து பார்க்கவேண்டிய இலக்கியப் படைப்பு என்று கூறியிருந்தீர்கள். இது வெறும் புனைவு என்றால் யாரும் வருந்தமாட்டார்கள். நாவலின் முன்னுரையில் இவர் களத்தில் கண்டுபிடித்த விஷயத்தை கருவாக கொண்டு எழுதிய புனைவு என்று உண்மைச்சாயம் பூச முயல்கிறார். ஒரு நாவலில் கற்பனையாக எழுதியிருந்தால் இங்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. நிஜ அடையாளத்தை கொண்டு எழுதுவது, அந்த வட்டார மக்களின் வாழ்க்கையை பாதிக்கும் விஷயமாகத்தான் பார்க்க வேண்டும். கருத்துக்கு சுதந்திரம் இருப்பது போல எல்லைகளும் உள்ளது.****

சும்மா ஆளாளுக்கு கருத்துச் சுதந்திரம் மண்ணாங்கட்டினு பேசக்கூடாது. உங்க கருத்துச் சுதந்திரத்தை வைத்து உங்க அம்மா, அக்காவை பத்தி எழுதுங்க, அல்லது உங்க மனைவி பத்தி  அல்லது கொழுந்தியா பத்தி தாறுமாறா எழுதுங்க. அதை விடுத்து  ஒரு ஊரில் வாழும் பெண்கள் இப்படி வாழ்கிறார்கள்/வாழ்ந்தார்கள் என்று எழுதினால், அவர்கள் உங்களை செருப்பை கழட்டித்தான் அடிக்க வருவார்கள்..

கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கும் வரையறை அல்லது லிமிட் இருக்கு. அந்த கோடு எங்கே வரையணும்னு எந்த கொம்பனுக்கும் தெரியாது, அது தெரியாமல் "இது கருத்துச் சுதந்திரம்"னு கொடி பிடிக்கக்கூடாது!  

அண்ணா ரெவெரியும் அவர் கருத்துச்சுதந்திர வியாக்யாணமும்!

கருத்துச் சுதந்திரம்னா என்ன? நம்ம கருத்தை சொல்வதற்கு நமக்குள்ள சுதந்திரம். யாரைப் பற்றி கருத்து? ஊருப்பயலுகளப் பத்தி நம்ம வச்சிருக்க கருத்து! அதுக்குத்தான் நம்ம இணையதளத்தில் நமக்கென்று ஒரு தளம் ஒண்ண வச்சு நடத்துறோம்?

அப்புறம் கருத்துப் பெட்டி எதுக்கு?  நமக்கு சாதகமான நம்ம கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலை உள்ளவர்களை சுதந்திரத்துடன் கருத்தை சொல்ல விடுவதற்காக!

 அப்போ நம்ம பதிவா பாதிக்கப் பட்டவன் கருத்தை? அவன் கருத்துச் சுதந்திரத்தை? அது அவன் தலையெழுத்து எங்கேயோ முட்டி சாகிறான் விடுங்க!

ஆமா, அமெரிக்காவுக்கு பரதேசம் போயி  ஈனப்பொழைப்பு நடுத்துறவாள எல்லாம் நம்ம நல்லா வக்கணையா விமர்சிக்கலாம். இல்லைனா, எவனோ ஒருமேதை ஒருத்தன் "அமெரிக்கத் தமிழ் அல்லக்கைகள்" வாழ்க்கை முறைகளையும் அவனுக ஈனப்பொழைப்பையும் எழுதி  வெளியிட்ட ஆங்கிலக் கட்டுரையை நம் தளத்தில் வெளியிட்டு...

When an Indian professional becomes a 'Non-Resident Indian' in the United States, he soon starts suffering from a strange disease. The symptoms are a fixture of restlessness, anxiety, hope and nostalgia. The virus is a deep inner need to get back home. Like Shakespeare said, "The spirit is willing but the flesh is weak."  The medical world has not coined a word for this malady. Strange as it is, it could go by a stranger name, the "X + 1" syndrome.

To understand this disease better, consider the background. Typically middle-class, the “would be migrant's” sole ambition through school is to secure admission into one of those heavily government subsidized institutions - the IITs. With the full backing of a doting family and a good deal of effort, he achieves his goal. Looking for fresh worlds to conquer,  his sights rest on the new world. Like lemmings to the sea, hordes of IIT graduates descend on the four US consulates to seek the holiest of holy grails - the F-1 (student) stamp on the passport.

After crossing the visa hurdle and tearful farewell, our hero departs for the Mecca of higher learning, promising himself and his family that he will return some day - soon!

The family proudly informs their relatives of each milestone – his G.P.A., his first car (twenty years old), his trip to Niagara Falls (photographs), his first winter (parkas, gloves). The two years roll by and he graduates at the top of his class. Now begins the 'great hunt' for a company that will not only give him a job but also sponsor him for that 3" X 3" grey plastic, otherwise known as the Green Card. A US company sensing a good bargain offers him a job. Naturally, with all the excitement of seeing his first pay check in four digit dollars, thoughts of returning to India are far away. His immediate objective of getting the Green Card is reached within a year.

Meanwhile, his family back home worries about the strange American influences (and more particularly, AIDS). Through contacts they lineup a list of eligible girls from eligible families and wait for the great one's first trip home. Return he does, at the first available opportunity, with gifts for the family and mouth-watering tales of prosperity beyond imagination. After interviewing the girls, he picks the most likely (lucky) one to be Americanized. Since the major reason for the alliance is his long-term stay abroad, the question of his immediate return does not arise. Any doubts are set aside by the 'backwardness' of working life, long train travel, lack of phones, inadequate opportunities for someone with hi-tech qualifications, and so on.

The newly-weds return to America with the groom having to explain the system of arranged marriages to the Americans. Most of them regard it as barbaric and on the same lines as communism. The tongue-tied bride is cajoled into explaining the bindi and sari. Looking for something homely, the couple plunges into the frenetic expatriate week-end social scene compromising dinners, videos of Hindi/regional films, shopping at Indian stores, and bhajans.

Initially, the wife misses the warmth of her family, but the presence of washing machines, vacuum cleaners, daytime soap operas and the absence of a domineering mother-in-law help. News filtering through from India, mostly from returning Indians, is eagerly lapped up.

In discussions with friends, the topic of returning to India arises frequently but is brushed aside by the lord and master who is now rising in the corporate world and has fast moved into a two garage home - thus fulfilling the great American Dream. The impending arrival of the first born fulfills the great Indian Dream. The mother-in-law arrives in time.

With all material comforts that money can bring, begins the first signs of un- easiness - a feeling that somehow things are not what they should be. The craze for exotic electronic goods, cars and vacations has been satiated. The week-end gatherings are becoming routine.

Faced with a mid-life crisis, the upwardly mobile Indian's career graph plateau’s out. Younger and more aggressive Americans are promoted. With one of the periodic mini recessions in the economy and the threat of a hostile take-over, the job itself seems far from secure.

Unable or unwilling to socialize with the Americans, the Indian retreats into a cocoon. At the home front, the children have grown up and along with American accents have imbibed American habits (cartoons, hamburgers) and values (dating). They respond to their parents' exhortation of leading a clean Indian way of life by asking endless questions. The generation gap combines with the cultural chasm. Not surprisingly, the first serious thoughts of returning to India occur at this stage.

Taking advantage of his ‘vacation’ time, the Indian returns home to 'explore' possibilities. Ignoring the underpaid and bureaucratic government sector, he is bewildered by the 'primitive' state of the private sector. Clearly overqualified even to be a managing director/chairman he stumbles upon the idea of being an entrepreneur.

In the seventies, his search for an arena to display his business skills normally ended in poultry farming. In the eighties, electronics is the name of the game. Undaunted by horror stories about government red tape and corruption he is determined to overcome the odds – with one catch. He has a few things to settle in the United States. After all, you can't just throw away a lifetime's work. And there are things like taxation and customs regulations to be taken note of. Pressed for a firm date, he says confidently 'next year' and there is our story. X = X + 1

The next years come and go but there is no sign of our McCarthian friend. About 40 years later our, by now, our old friend dies of a scheduled heart-attack and it so happens that his last wish was that he be laid to rest in the city he was born in India. So our friend at last returns to India for good. But by now the people who were so looking forward to see him return to his homeland are no more.

இதில் வருடங்கள், காட்சிகள், கதாபாத்திரங்கள், மற்றும் சில நிகழ்வுகள் மாறலாம். ஆனால் இது தான் நிதர்சனம். புலம்பெயர்ந்து ஏழு கடல் தாண்டி செல்லும் ஒவ்வொரு இந்தியனின் கதையும் இது தான்...

இதில் நீங்க கவனம் செலுத்தவேண்டியது அந்த சிவப்பில் ரெவரி அண்ணா சொல்லியிருக்கும் "பச்சையான உண்மை"!


என்ன என்ன? "அமெரிக்க அல்லக்கைகள் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையும் இதுதான்" என்று ஆணித்தனமாக சொல்வது என்ன?

என் (ரெவெரி அண்ணாவின்) கருத்து சுதந்திரம்!!!

ஆனால், எவனாவது ஒரு அனானி  அல்லது பெரியமனுஷன் அனானியாக வந்து  நம்மள ஏதாவது சொல்லி அவமானப் படுத்திவிடுவானே!! அப்படி பண்ணிப்புட்டா என்ன பண்ணுறது? ணு  ஒரு கேள்வியை கேட்டுப்புட்டு நம்ம கருத்துப் பெட்டியை  (அதாவது மற்றவர்களுடைய கருத்துச் சுதந்திரத்தை அடைப்பதற்கு)  மூடி வச்சுப்புடலாம். வச்சுப்புட்டு, வேணும்னா எனக்கு இ-மெயில் பண்ணு நான் பெரிய யோக்கியன்! என்று வியாக்யாணம் பேசலாம்.

ஏன் அப்போ அந்தப் பதிவையும் இ-மெயில்லயே உங்க "ஷ்பெஷல்" வாசகர்களுக்கு "சர்குலேட்"ப் பண்ண வேண்டியதுதானே? எதுக்கு உலகறிய இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையை ஆணித்தனமாக விமர்சிக்கிறீங்க??

இரு இரு! ரொம்பப் பேசாதே! "நீ அதனால் பாதிக்கப்பட்டால், அதை இல்லை என்று சொல்லணும்னா, அதற்கு எதிர் கருத்து சொல்றதுனா அதை "க்ளோஸ்ட்" ஆகத்தான் இ-மெயில்ல சொல்லணும். 

அப்புறம் எதுக்கு நீங்க மட்டும்   பலருடைய  வாழ்க்கையை வெளிச்சம்போட்டு காட்டுவதாகச் சொல்லி எவனோ ஒரு அரைவேக்காடு எழுதியதை உங்க  தளத்தில் வெளியிடுறீங்க? 

அதான் ஏற்கனவே சொல்லியாச்சே! என் கருத்துச் சுதந்திரம் அது!!

அப்போ நான் இப்போ என்ன பண்ணனும்? பாதிக்கப்பட்ட பதிவர் கருத்தை சொல்லவிடாமல் என் கருத்துப் பெட்டியையும் மூடி வச்சுடணும்? அப்படித்தானே?

இதை நான் சொல்லணுமா என்ன? :)) சப்போஸ் ஒரு அனானி என் தளத்திற்கு வந்து என்னை  ஏடாகூடமாக ஏதாவது  சொல்லிப்புட்டால்... எனக்கு என்ன ஒரு அவமானம் நிகழ்ந்துவிடும்! அதை நான் எப்படி அனுமதிக்கிறது? ஆனால் நான் எவனைப்பத்தி வேணுமானாலும்  என்ன வேணா எழுதுவேன். நாகரிகமாகத்தான்!! ஆனால் கடுமையான விமர்சிப்பேன்!  

எனக்குப் புரியலை எவனோ ஒரு அனாதை நாயி,  வந்து இஷ்டத்துக்கு உங்களை உங்க தளத்தில் (காமெண்ட் மாடெரேஷனைத் தாண்டி வந்து!)  திட்டிப்புட்டா உங்க மானம் போயிடுமா என்ன???

இங்க பாரு! கடைசியா ஒருதர சொல்லுறேன்..நீ என கருத்தால், என் பதிவால் பாதிக்கப்பட்டால், அதை இல்லை என்று சொல்லணும்னா, அதற்கு எதிர் கருத்து சொல்றதுனா, விவாதம் பண்ணுறதுனா அதை "க்ளோஸ்ட்" ஆகத்தான் சொல்லணும். ஆனால் நான் மட்டும் எனக்கு சரியாத் தெரியாத பலருடைய  வாழக்கையை வெளிச்சம்போட்டு காட்டுவதாகச் சொல்லி எவனோ ஒரு அரைவேக்காடு எழுதியதை என் தளத்தில் வெளியிட்டு, ஒவ்வொரு இந்தியனும் அமெரிக்காவில் இப்படித்தான்னு சொல்லுவேன்.  அது ஏன் என்றால்,  அமெரிக்காவில் போய் பிச்சை எடுக்கிற அல்லக்கைகள்  மைனாரிட்டிதான், அவனுகளால ஹிட்சும் கெடைக்காது, நான் பிரபலமாகவும் ஆக முடியாது! அவனுகளை விமர்சிச்சா, இந்தியாவில் வாழும் மெஜாரிட்டித் தமிழன் என் எழுத்தை ரசிப்பான்! என் நாட்டுப் பற்றை மெச்சுவான்! அந்த அன்னக்காவடிகளுக்கு ஆங்கிலம் புரியுதோ இல்லையோ என் பதிவை மெச்சிப் பரிந்துரைப்பான்! அதனால மைனாரிட்டியைப் போட்டுத் தாக்கினால் எனக்கு வெற்றிதான்! டாட்!

சரி "நல்லா இருங்க"னு ரெவெரியின் கருத்துச் சுதந்திரத்தை ஒதுக்கிவிட்டு  இதற்கு சம்மந்தமே இல்லாமல் இன்னொரு சீரியஸ் மேட்டர் சொல்றேன்..


******************************************************


ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னால... தன்னைப் பிரபலப் பதிவர்னு நெனச்சுக்கிட்டு திரிகிற தேவடியாமகன் ஒருத்தன், இன்னும் ஒரு new, not-so-popular பதிவரைப் பற்றி, அந்தப் பதிவர் இவனுக்கு இ-மெயில் கடிதம் அனுப்பி ஏதோ இவனுடைய உதவியைக்  கேட்டதாகவும், அந்த கேட்கப்படாத உதவியை செய்ய, இவனால முடியவில்லை என்றும்  ஒரு பொய் கடிதத்தை, ஒரு பதிவாக உலகறிய இவன் தளத்தில் வெளியிட்டான்!  இவன் இப்படி வேசித்தனம் செய்து வெளியிட்ட அந்தப் பதிவுக்கு அவனோட இணையதளப் அடியாள் கூட்டத்தில் மட்டுமல்லாமல், எல்லா குருட்டு வாசகர்களிடமும் இருந்து கைதட்டலும் பெற்றான்.

 யார் அநதப் பொய்யன்?

ஒரு ஹிண்ட் வேணா தர்ரேன்! இவன் பேரு "அ" விலிருந்து  "ஒள" வரைக்கும்  உள்ள  உயிரெழுத்திலோ அல்லது  "கசடதபற"  "ஙஞணநமன"  "யரலவழள" விலோ ஆரம்பம்  ஆகும்.

அவன் யாருங்கிறதை விடுங்க! ஆனால், அந்த விஷமி,  கவனமாக காமெண்ட் மாடெரேஷென் செய்கிறேன் என்கிற பேரில், இதே தமிழ் இணையதளத்தில் அவன் எழுதிய பொய்யை மெய்யாக்கிவிட்டான்!!! 


அந்தப் பதிவு இன்னும் இணையத்தில் உண்மைபோல இருக்கத்தான் செய்யுது. இன்னும் 100 ஆண்டுகள் அந்தப் பதிவு வாழலாம்! ஆனால் அவன் எழுதியது பச்சைப் பொய்! அவன் ஒரு பொய் சொல்லும் பிரபலத் தேவடியாமகன் என்று பாதிக்கப் பட்டவனுக்கும் அவன் நண்பர்களுக்கும் மட்டும்தான் தெரியும். ஏன் அந்தத்தேவடியா மகனுக்கும் தெரியத்தான் செய்யும்! மேலும் நம்ம ஆண்டவனுக்கும் தெரியத்தான் செய்யும்.:-))) ஆனால் இணையதள உலகைப் பொருத்தவரையில் அவந்தான் பிரபலப் புடுங்கி ஆச்சே? அவன் சொல்றதுதானே வேதம்?  

இதுபோல் அபாயகரமான பொய்யர்கள் கருத்துச் சுதந்திரம் என்கிற பேரில் பதிவுலகில்  கற்பழிப்பு நடத்திக்கிட்டுத்தான் திரிகிறானுக! என்பதெல்லாம் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?

ஆக, பொய்கடிதத்தை பிரசுரிச்ச இந்தத் தேவடியா மகன் விசயத்தில் இருந்து பார்க்கப்போனால்,  பதிவுலகில் உங்க கருத்துச்சுதந்திரம் என்பது பொய்யை மெய்யாக்கி, இன்னொருவனை அவமானப் படுத்துவதும்தான்!  பதிவெழுதுறவனும் தனக்கு உள்ள கருத்துச் சுதந்திரம் என்பதையும் எப்படியெல்லாமோ "அப்யூஸ்" செய்யலாம்தான். இதுபோல் அன்றும், இன்றும், என்றும் செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை எடுத்துச் சொல்வதற்கு இந்த பதிவுலக பிரபலப் புடுங்கியுடைய "பொய்ப் பதிவு" ஒரு உதாரணம்.

ஐயங்கார் சரி, அதென்ன ஹையங்கார்?!

சாரு, சின்மயி விவகாரம் சம்மந்தமாக இதோட ரெண்டு கட்டுரைகள் எழுதி இருக்காரு. ரெண்டுமே சின்மயிக்கு ஆதரவாக. ரெண்டாவது கட்டுரையில் ஒரு "லெவல்" அதிகமாகவே இறங்கி சின்மயிக்கு வக்காலத்துதான் வாங்குகிறார். சாருவின் ரெப்யூட்டேஷன் உலகறிந்தது என்பதால் இந்த விசயத்தில் சாருவுடைய கருத்தை எவனும் சீரியஸா எடுத்துக்கவில்லை, எடுத்துக்கப் போவதில்லை என்பதே உண்மை! இருந்தாலும் சாருவின் இந்த நிலைப்பாடு அவர் ரசிகர் வட்டத்தில் எரிச்சலைக் கிளப்பியிருக்கத்தான் வாய்ப்பிருக்கு.

மனுஷ்யபுத்திரன் சின்மயியால குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் பக்கம் இருந்து அவங்களுக்கு ஆதரவாக வாதிட்டு இருக்காரு. பொதுவாக ஒரு சிலர் "underdog" பக்கம் இருந்து வாதிடுவார்கள். அதுபோல் செய்கிறாரோ என்னவோ. ஆனால் ஜெயமோகன் எரிச்சலடையும் அளவுக்கு மனுஷ்யபுத்திரன் இந்த அதிரடி சட்ட நடவைடிக்கையால்  பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பக்கம் பேசி இருக்கிறார்.

ஜெயமோகன் நிலைப்பாடு இதில் என்னவாயிருக்கும்னு எனக்கு முன்னாலேயே தெரியும். இருந்தும் எதையும் சொல்லாமல் இருந்தவர் வாயை கிளறி இப்போ வாங்கிக் கட்டிக்கிட்டு இருக்காரு ஒருத்தரு. ஒருவேளை வேணும்னே அவர் வாயைப் புடுங்கியிருக்காரா ஒரு சின்மயி ஆதரவாளர்?  என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. ஜெயமோகன், பெண்கள் பலவாறு அவமானப்படுத்தப் படுகிறார்கள் என்றும், அதனால பதிவுலகைவிட்டு ஓடிவிடுகிறார்கள் என்றும் சொல்கிறார்.மேலும் ராஜன் தரப்பில், அவருக்கு ஆதரவு கொடுக்க பல லட்சங்கள் திரட்டப்பட்ட்டுள்ளது என்றும் அது தவறு என்பது போலவும் சொல்றாரு. எனக்கென்னவோ பாதிக்கப் பட்டவர்கள் நட்பு வட்டாரம் மற்றும் அவர்கள் வேலையிழப்பு போன்றவற்றை மனதில் கொண்டு மனிதாபமானத்துடன் ஒரு சிலர் அவர்களுக்கு உதவ முன் வந்திருக்கலாம். இதை, ஜெயமோகன் இப்படி  விமர்சிப்பது எவ்வளவு தூரம் சரி என்று தெரியவில்லை.

டாக்டர் ருத்ரன்கூட  நம் கருத்துச் சுதந்திரம் பறிக்கப்படுவது சரியல்ல என்கிறார்!!! ராஜன் தரப்புக்கு இவர் கைகொடுப்பது மிகப்பெரிய விடயம்!

*********************

ராஜன் நண்பர்கள் அவருக்கு எப்படி உதவலாம் என்று யோசித்தால், எனக்கு தோணுறது இதுதான்.

* ராஜன் என்ன எழுதினாரோ எழுதியது எழுதியதுதான். அதை இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. Plead guilty!

* ராஜன் ஏன் எழுதினார்? என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்லும்போது சின்மயி பக்கத்தில் உள்ள குறைகளை எடுத்து வைக்கலாம்.

* ராஜன் தான் செய்ததை எல்லாம் "தன்  கருத்துச் சுதந்திரம் என்று நினைத்தேன் " என்றுதான் சொல்லனும்.

சின் மயினிடம் உள்ள குறைபாடுகள்..

அ) இவர் தன்னை ஹையங்கார் என்கிறார் என்கிறார்கள்!!! Even if she claims that as a joke,  தன் சாதியை உயர்சாதி என்று பீத்துவது பலருக்கும் எரிச்சலைக் கிளப்பும்! மேலும் அது சிறுபிள்ளைத்தனம்! இளையராஜா, ரகுமான், யுவன் சங்கர் ராஜா, இவங்க எல்லாம்தான் இவருக்கு சாண்ஸ் கொடுப்பவங்க. அவங்கல்லாம்  ஹையங்கார் இல்லை! அவங்க இதை வாசிச்சுப்புட்டு என்ன நெனைப்பாங்க! This is certainly casteist attitude! என்பதை மறுக்கமுடியாது.

ஆ) இன்னொரு இடத்தில் "so called thazthhappattavarkaL"  என்கிறார்!  If she claimed herself as hiyengar,  அவருக்கு இது மிகப் பெரிய பிரச்சினைதான். She is talking as if nobody is inferior by birth when she criticizes about the reservation. Then why the heck she claims herself as "higheyngar"? Now, it is hard to justify her stand on reservation as she sounds like a hypocrite and a casteist as she thinks her caste is SUPERIOR or not???!  (அரசியல்வாதிகள் இதைப் பெரிதுபடுத்தி தமிழ்நாட்டு ஆட்சி மாற்றமே உண்டாக்கலாம்!)

 இ) மேலும் சின்மயி  தனக்கு சாதகமான ட்விட்களை மட்டுமே காட்டுகிறார் என்கிறார்கள். இவர் காட்டும் ஸ்க்ரீன் ஷாட் "fabricated"  னு மாமல்லன் சொல்கிறார். மாமல்லனுடைய ரெண்டு ட்வீட்கள் ஒரே ட்விட் நம்பருடன் (# 421) வருது!!!அதெப்படி சாத்தியம்னு எனக்கு இன்னும் புரியலை! If the defense can prove that the screen shot she shows  is a fabricated one, she will be in big trouble!

ஈ) ரிசர்வேஷனை விமர்சிப்பது, மீனவர்களுக்கு ஆதரவு தராத நிலைப்பாடெல்லாம் "பொதுப் பிரச்சினைகள்". அதில் "தவறான" ஒரு கருத்துச் சொல்லியிருந்தால் அதில் பாதிக்கப் பட்ட பொதுமக்களை விடுங்க. தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், மீனவர்கள் சம்மந்தப்பட்ட பெரிய ஆர்கனைசேஷன்கள் தன்னை ஹையங்கார் என்று சொல்பவரைப் பார்த்து எரிச்சலடைந்து  இதைப் பெரிதாக்கினால, சின்மயி மேல் பலவாறு குற்றம் சாட்டி பல கேஸ்கள் போடலாம்தான். ஆனால் அது ராஜனுக்கு எப்படி உதவும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

உ) ராஜனை மஹேஷ் மூர்த்தி என்கிற க்ரிடிக் ட்விட்டரில் நல்லா எழுதுறார்னு விமர்சிச்சதும், அதை சின்மயி சீரியஸாக எடுத்துக்கொண்டு அவர் பெயரை நீக்கு இல்லை என் பெயரை நீக்குனு போராடியிருக்கிறார் என்கிறார்கள். இவருக்கு இதெல்லாம் தேவையா? ராஜனின் வெறுப்பை சம்பாரிப்பதற்கு இவரே காரணம் எனலாம்.

இதுபோல் ராஜனின் "defense" ராஜன் நிலைப்பாட்டை நியாயப்படுத்தலாம்!

ஆக மொத்தத்தில் இந்தப் பிரச்சினை போகிற போக்கைப் பார்த்தால்...

* சைபர் க்ரைம் சட்டக்காவலர்கள், இதற்குமுன் பதிவு செய்யப்பட்ட பல கேஸ்களை எல்லாம் தூக்கி ஓரமாக வைத்துவிட்டு, தன்னை உயர்சாதி என்றும், ஹையங்கார்  என்றும் பெருமையடித்துக்கொள்ளும் பிரபலம் ஒருவருக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பது எப்படி சரி?  என்று பெரிதுபடுத்தினால் இதனால்  தமிழ்நாட்டில் ஆட்சி மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும் ஆச்சரியப்பட ஒண்ணுமில்லை!